ΑΡΘΡΑ ΙΟΥΛΙΟΥ 2026

 

Χέρμπερτ Μαρκούζε: Ο Εβραίος φιλόσοφος της Αριστεράς που «αντικατέστησε» εργάτες και αγρότες με μετανάστες και woke

 

Ο Διεφθαρμένος μέχρι μυελού οστέων Ουίνστον Τσώρτσιλ

ΑΡΘΡΑ ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

 

Χέρμπερτ Μαρκούζε: Ο Εβραίος φιλόσοφος της Αριστεράς που «αντικατέστησε» εργάτες και αγρότες με μετανάστες και woke

 

Ο Διεφθαρμένος μέχρι μυελού οστέων Ουίνστον Τσώρτσιλ

ΑΡΘΡΑ ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

 

Γιατί η σύγχρονη αριστερά υποστηρίζει την παράνομη μετανάστευση, την woke ατζέντα, τους περιθωριακούς και ορισμένες φορές και τους παραβατικούς;

Τέτοιες μέρες, του 1979, έφυγε από την ζωή ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, φιλόσοφος και βασικό μέλος της περιβόητης «Σχολής της Φρανκφούρτης» και δημιουργός του κινήματος της Νέας Αριστεράς, την δεκαετία του ’60.

Τα σύγχρονα κόμματα της αριστεράς, εμπνέονται περισσότερο από τις θεωρίες του Μαρκούζε, παρά από τον κλασσικό μαρξισμό και τον λενινισμό. Ο Μαρκούζε, γεννήθηκε το 1898 στην Γερμανία.

Ήταν εβραϊκής καταγωγής, όπως ο Μαρξ, και γιος βιομηχάνου υφαντουργίας, όπως ο Ένγκελς. Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, εγκατέλειψε την Γερμανία και μετά από μια σύντομη περιπλάνηση στην Ευρώπη, μετανάστευσε στις ΗΠΑ, το 1934.

Το 1940 πήρε την αμερικανική υπηκοότητα και το 1942, διορίστηκε από την αμερικανική κυβέρνηση στην OSS (Office of Strategic Services), που ήταν η πρόδρομη υπηρεσία της CIA, ως αναλυτής πληροφοριών.

Διόλου περίεργο, καθώς ήταν γνωστή η προτίμηση του Ρούζβελτ στους αριστερούς. Στην θέση αυτή παρέμεινε ως το 1950.

Το 1950, επέστρεψε στην ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, στα ξακουστά πανεπιστήμια Κολούμπια, Χάρβαρντ και Σαν Ντιέγκο, ενώ παράλληλα δίδαξε και σε πολλά πανεπιστήμια της Δυτικής Ευρώπης, ως επισκέπτης καθηγητής.

Το 1958, έγραψε το βιβλίο «Σοβιετικός Μαρξισμός: Μια Κριτική Ανάλυση», στο οποίο ασκούσε σφοδρή κριτική στο σοβιετικό καθεστώς, υποστηρίζοντας ότι η ΕΣΣΔ ξέφυγε από τις αρχές του επαναστατικού μαρξισμού και μετατράπηκε σε ένα δογματικό σύστημα, που απέτυχε να φέρει την απελευθέρωση και την αυτοδιαχείριση των εργαζομένων, αντικαθιστώντας τους καπιταλιστές με την πανίσχυρη κρατική γραφειοκρατία και, που καταπίεζε τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες των πολιτών.

Το 1964, έγραψε το βιβλίο «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος», το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία, κι έγινε η «Βίβλος» του κινήματος της Νέας Αριστεράς.

Ο συγγραφέας, υποστήριξε ότι οι θεωρίες του Μαρξ και του Λένιν, που θεωρούσαν τους εργάτες (στους οποίους ο δεύτερος προσέθετε και τους αγρότες) ως επαναστατικό υποκείμενο (προλεταριάτο), πάνω στο οποίο πρέπει να βασιστεί η επαναστατική αριστερά, είναι πλέον ξεπερασμένες στην σύγχρονη εποχή.

Κι είναι ξεπερασμένες, γιατί -σύμφωνα πάντα με τον Μαρκούζε- το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα, είχε πετύχει να ενσωματώσει στο σύστημα της αφθονίας και της τεχνολογίας τις εργατικές και αγροτικές μάζες, με την ικανοποίηση των υλικών τους αναγκών (ζωή σ’ ένα καλύτερο σπίτι, με τηλεόραση, ψυγείο, πλυντήριο κ.λπ., αυτοκίνητο, διακοπές και άλλα).

Σε ποιους, λοιπόν, έπρεπε να απευθυνθεί η επαναστατική αριστερά, εφόσον οι εργάτες και οι αγρότες αστικοποιήθηκαν;

Στις μειονότητες και στους περιθωριακούς, απαντά ο Μαρκούζε!

Στους φοιτητές, που έχουν επαναστατική διάθεση και δεν έχουν αλλοτριωθεί από το σύστημα, στους μαύρους στην Αμερική και στους παράνομους μετανάστες στην Ευρώπη, στις φεμινίστριες, στους ομοφυλόφιλους, στους οικολόγους, στους ναρκομανείς, στους κακοποιούς και σε κάθε αντικοινωνικό στοιχείο. Αυτοί είναι η νέα «επαναστατική δύναμη»!

Οι ιδέες του Μαρκούζε ενέπνευσαν την φοιτητική εξέγερση στην Γαλλία, τον Μάη του ’68, τους χίπις και το κίνημα -στις ΗΠΑ και σε άλλες δυτικές χώρες- κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, το κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων στην Αμερική, ακόμα και την πρώτη ομάδα των αριστεριστών που μπήκαν στο Πολυτεχνείο το 1973 (οι «350 προβοκάτορες της ΚΥΠ», σύμφωνα με την ΚΝΕ).

Στις μέρες μας, τα περισσότερα κόμματα της αριστεράς, έχουν εμπνευστεί περισσότερο από τον Μαρκούζε, παρά από τον Μαρξ.

Γι’ αυτό, βλέπουμε την σύγχρονη αριστερά να στηρίζει την μετανάστευση (κι ας είναι από ισλαμικές χώρες) και την λεγόμενη «woke ατζέντα», ακόμα και τα παραβατικά στοιχεία.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/xermpert-markouze-o-evraios-filosofos-tis-aristeras-pou-antikatestise-ergates-kai-agrotes-me-metanastes-kai-woke/

 

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Ο Διεφθαρμένος μέχρι μυελού οστέων Ουίνστον Τσώρτσιλ

ΑΡΘΡΑ ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

 

Η γονιμότητα καταρρέει και απειλεί το μέλλον του ανεπτυγμένου κόσμου. Υπάρχει μία χώρα που αποδεικνύει ότι υπάρχει λύση, αν και πιο σύνθετη απ’ ό,τι φαίνεται.

 

Ο άνθρωπος που έσωσε τον δυτικό πολιτισμό από τον Χίτλερ λάμβανε κρυφά διασώσεις από Εβραίους τραπεζίτες ενώ το έκανε. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είναι η πιο διάσημη προσωπικότητα στη σύγχρονη βρετανική ιστορία. Ο άνθρωπος που στάθηκε μόνος του ενάντια στον Χίτλερ, συσπειρώθηκε για τον ελεύθερο κόσμο και αρνήθηκε να διαπραγματευτεί με τη ναζιστική Γερμανία όταν κάθε άλλη επιλογή ήταν στο τραπέζι. Το λιοντάρι. Το μπουλντόγκ. Ο σωτήρας του δυτικού πολιτισμού. Αυτό που παραλείπουν τα βιβλία της ιστορίας είναι ότι ακριβώς τα χρόνια που ο Τσόρτσιλ έκανε αυτές τις ομιλίες και αυτές τις αποφάσεις, ήταν τόσο άφραγκος που σκεφτόταν να πουλήσει το σπίτι του. Και οι άνθρωποι που πλήρωναν σιωπηλά τα χρέη του ήταν πλούσιοι Εβραίοι χρηματοδότες με προφανείς προσωπικούς λόγους να θέλουν τη Βρετανία σε πόλεμο με τη Γερμανία. Αυτή δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι τεκμηριωμένη στις τραπεζικές καταστάσεις του ίδιου του Τσόρτσιλ, στις ιδιωτικές του επιστολές και σε ένα σχολαστικά ερευνημένο βιβλίο ενός συνταξιούχου τραπεζίτη ονόματι Ντέιβιντ Λαφ με τίτλο «Όχι άλλη σαμπάνια», το οποίο ανακηρύχθηκε η καλύτερη βιογραφία της χρονιάς από την Wall Street Journal και τους Times of London. Δημοσιεύτηκε το 2015, έλαβε αξιοπρεπείς κριτικές και στη συνέχεια εξαφανίστηκε αθόρυβα από τη δημόσια συζήτηση. Να τι λέει στην πραγματικότητα. Ο Τσόρτσιλ ήταν μια οικονομική καταστροφή σε όλη του τη ζωή Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ κέρδισε τεράστια χρηματικά ποσά καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του από τη συγγραφή, την ομιλία και την πολιτική. Ξόδεψε κάθε δεκάρα και ακόμα περισσότερα. Ουσιαστικά χρεοκόπησε για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του, διατηρώντας παράλληλα τον τρόπο ζωής ενός πλούσιου Άγγλου αριστοκράτη, που είναι μια από τις πιο ακριβές συνήθειες που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος. Μέχρι τη δεκαετία του 1930 είχε συσσωρεύσει χρέος ισοδύναμο με τέσσερα εκατομμύρια δολάρια σε σημερινά χρήματα. Το χρέος του μόνο προς τον προμηθευτή κρασιού του έφτασε το ισοδύναμο των πενήντα χιλιάδων δολαρίων σε σημερινά χρήματα μέχρι το 1914. Κάποια στιγμή δεν είχε πληρώσει τον προμηθευτή πούρων του για πέντε χρόνια. Πλήρωνε αρχιτέκτονες για να κατασκευάσουν προσθήκες στο κτήμα του στο Τσάρτγουελ και στη συνέχεια αγνοούσε τα τιμολόγιά τους για χρόνια. Χρωστούσε χρήματα σε ξενοδοχεία, ράφτες, τυπογράφους και τράπεζες σε όλη τη Βρετανία και την Ευρώπη ταυτόχρονα. Ο τζόγος το έκανε χειρότερο. Ο Ντέιβιντ Λαφ, ο οποίος πέρασε τέσσερα χρόνια εξετάζοντας τις πραγματικές τραπεζικές καταστάσεις και τα επενδυτικά αρχεία του Τσόρτσιλ, έγραψε ότι δεν είχε συναντήσει ποτέ ανάληψη ρίσκου στην κλίμακα του Τσόρτσιλ σε όλη την καριέρα του, συμβουλεύοντας ανθρώπους για τα οικονομικά τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αναλάμβαναν ρίσκα εκ φύσεως, όπως επιχειρηματίες και πολιτικούς. Ο Τσόρτσιλ έπαιζε τζόγο και διαπραγματευόταν μετοχές και νομίσματα με τέτοια ένταση που φαινόταν να είναι σε ευφορία, απαλλαγμένος από αναστολές, γεμάτος αυτοπεποίθηση και ενέργεια. Ήταν το είδος του τζογαδόρου που πιστεύει ότι το επόμενο στοίχημα θα διορθώσει όλα όσα κατέστρεψε το προηγούμενο στοίχημα. Η πιο αποκαλυπτική στιγμή στην οικονομική του ιστορία προέρχεται από μια κληρονομιά. Κάποια στιγμή ο Τσόρτσιλ κληρονόμησε το ισοδύναμο επτάμισι εκατομμυρίων δολαρίων σε σημερινά χρήματα. Τα χρέη του εκείνη την εποχή ανέρχονταν σε τρία εκατομμύρια σε σημερινά χρήματα. Θα μπορούσε να είχε αποπληρώσει όλα όσα χρωστούσε και να του έμεναν ακόμα τρία ή τέσσερα εκατομμύρια. Κράτησε όλο το χρέος, ξόδεψε ολόκληρη την κληρονομιά και χρεοκόπησε ξανά μέσα σε δέκα χρόνια. Η σύνδεση Ρότσιλντ Η τραπεζική οικογένεια Ρότσιλντ διατρέχει την οικονομική ιστορία του Τσώρτσιλ από την αρχή, αν και η άμεση σύνδεση γίνεται μέσω του πατέρα του, Λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ, παρά μέσω του ίδιου του Ουίνστον. Ο Λόρδος Ράντολφ Τσόρτσιλ είχε τραπεζικές συναλλαγές με τους Ρότσιλντ καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του και συσσώρευσε χρέη προς τον Λόρδο Ναθάνιελ Ρότσιλντ, τα οποία θα μπορούσαν να υπολογιστούν σε εκατομμύρια λίρες με σημερινά χρήματα. Όταν ο Λόρδος Ράντολφ πέθανε το 1895, οι εκτελεστές της διαθήκης του πούλησαν το επενδυτικό του χαρτοφυλάκιο μέσω των Ρότσιλντ σε δύο δόσεις και τα έσοδα αποτέλεσαν το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του. Στη συνέχεια, οι Ρότσιλντ υπολόγισαν την τελική αξία της περιουσίας, αφού αφαίρεσαν όλα τα χρέη και έστειλαν δύο επιταγές στους εκτελεστές. Τα τραπεζικά βιβλία που τεκμηριώνουν όλα αυτά σώζονται σήμερα στο αρχείο της οικογένειας Ρότσιλντ στο Λονδίνο. Τα χρήματα που κληρονόμησε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, τα χρήματα που αργότερα ξόδεψε εξ ολοκλήρου σε τυχερά παιχνίδια, κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο και τη συντήρηση του Τσάρτγουελ, ήρθαν σε αυτόν μέσω του τραπεζικού οίκου Ρότσιλντ. Ήταν οι Ρότσιλντ που διαχειρίζονταν τις υποθέσεις του πατέρα του, πούλησαν τα περιουσιακά στοιχεία του πατέρα του, διευθέτησαν τα χρέη του πατέρα του και έστειλαν την περιουσία του πατέρα του στην οικογένεια. Αυτό είναι το καταγεγραμμένο σημείο εκκίνησης της οικονομικής σχέσης Τσόρτσιλ-Ρότσιλντ. Ο Χένρι Στράκοσχ και το πακέτο διάσωσης του 1938 Η πιο σημαντική και λιγότερο συζητημένη οικονομική διάσωση στη ζωή του Τσόρτσιλ συνέβη το 1938. Ένα χρόνο πριν από την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χένρι Στράκοσχ ήταν ένας Εβραίος τραπεζίτης τσεχοσλοβακικής καταγωγής, ο οποίος είχε κάνει περιουσία στον τομέα των μεταλλευτικών χρηματοδοτήσεων της Νότιας Αφρικής και είχε γίνει μια από τις πιο σεβαστές προσωπικότητες στην πόλη του Λονδίνου. Το 1938, η πτώση των τιμών των μετοχών στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης βρήκε τον Τσόρτσιλ σε μια θέση στην οποία είχε βρεθεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά δεν είχε ποτέ διευθετήσει. Χρωστούσε φόρους και χρέη συνολικού ύψους δεκαοκτώ χιλιάδων λιρών. Δεν είχε τρόπο να τα πληρώσει. Σκέφτηκε να πουλήσει το Τσάρτγουελ, το σπίτι που αγαπούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αλλά ούτε αυτό θα συγκέντρωνε αρκετά χρήματα για να ξεπληρώσει όσα χρωστούσε. Ο Στράκοσχ πλήρωσε ολόκληρες τις δεκαοκτώ χιλιάδες λίρες. Δεν το είπε σε κανέναν. Ο Τσόρτσιλ έδωσε μια ιδιωτική επιστολή στον λογοτεχνικό του ατζέντη, Μπρένταν Μπράκεν, για να την παραδώσει στον Στράκοσχ, λέγοντας: Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την ανεκτίμητη υπηρεσία. Δεκαοκτώ χιλιάδες λίρες το 1938 αντιστοιχούν σε περίπου ένα εκατομμύριο λίρες σε σημερινά χρήματα. Ο Στράκοσχ έσωσε τον Τσόρτσιλ από την προσωπική πτώχευση, τον έσωσε από το να πουλήσει το σπίτι του και το έκανε αθόρυβα, χωρίς δημόσια ανακοίνωση και χωρίς δημόσια προσδοκία για οτιδήποτε σε αντάλλαγμα. Αυτό συνέβη το 1938. Το έτος πριν από την εμπλοκή της Βρετανίας στον πόλεμο. Το έτος που ο Τσόρτσιλ εκφωνούσε τους λόγους για τη ναζιστική Γερμανία που θα καθόριζαν τη φήμη του και θα διαμόρφωναν τη βρετανική κοινή γνώμη προς την αντιπαράθεση. Η ερώτηση που κανείς δεν κάνει Τα παραπάνω στοιχεία εγείρουν ένα ερώτημα που καμία βιογραφία του Τσόρτσιλ δεν θέλησε να θέσει άμεσα και κανένας σχολιαστής δεν θέλησε να θέσει δημόσια. Ο Τσόρτσιλ στα κρίσιμα χρόνια των τελών της δεκαετίας του 1930 εξαρτιόταν οικονομικά από πλούσιους Εβραίους ευεργέτες. Η πιο σημαντική οικονομική του διάσωση προήλθε από έναν Εβραίο τραπεζίτη το 1938. Η οικονομική ιστορία της οικογένειάς του διατρέχει τον τραπεζικό οίκο Ρότσιλντ, φτάνοντας μέχρι την περιουσία του πατέρα του. Τα χρέη του πατέρα του προς τον Λόρδο Ναθάνιελ Ρότσιλντ ανέρχονταν σε εκατομμύρια λίρες σε σημερινά χρήματα. Οι άνθρωποι που κρατούσαν τον Τσόρτσιλ φερέγγυο κατά τη διάρκεια των ετών που προειδοποιούσε για τον Χίτλερ είχαν προφανείς προσωπικούς, κοινοτικούς και οικονομικούς λόγους να θέλουν η Βρετανία να αντιμετωπίσει τη ναζιστική Γερμανία. Η αντίθεση του Τσώρτσιλ στον Χίτλερ δεν απαιτεί αυτή την οικονομική σχέση για να εξηγηθεί. Η στρατηγική του ανάλυση για τον γερμανικό επανεξοπλισμό ήταν ακριβής και οι προειδοποιήσεις του προηγήθηκαν των χειρότερων οικονομικών κρίσεων που αντιμετώπισε. Δεν έκανε λάθος για τον Χίτλερ. Η ιστορία το έχει επιβεβαιώσει αυτό πλήρως. Αλλά ένας άνθρωπος που έχει μια κακή κίνηση στο χρηματιστήριο μακριά από την πώληση του σπιτιού του και που μόλις διασώθηκε αθόρυβα από την πτώχευση από έναν Εβραίο τραπεζίτη δεν είναι στην ισχυρότερη θέση για να αξιολογήσει ανεξάρτητα επιχειρήματα σχετικά με το αν η Βρετανία πρέπει να πάει σε πόλεμο. Αυτή δεν είναι μια ηθική κρίση για τον Τσόρτσιλ ή για τον Στράκο. Είναι μια περιγραφή μιας τεκμηριωμένης οικονομικής εξάρτησης και μιας προφανούς πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων ακριβώς του είδους που οι σύγχρονοι κανόνες πολιτικής διαφάνειας έχουν σχεδιαστεί για να αποτρέπουν και να απαιτούν την αποκάλυψη. Ο Ντέιβιντ Λαφ, ο οποίος κατέγραψε όλα αυτά από τις τραπεζικές καταστάσεις και την ιδιωτική αλληλογραφία του Τσώρτσιλ, έγραψε ξεκάθαρα ότι η κακοδιαχείριση των προσωπικών οικονομικών μπορεί να οδηγήσει σε ηθικούς και επαγγελματικούς συμβιβασμούς και ότι ο Τσώρτσιλ βασιζόταν επανειλημμένα σε πλούσιους θαυμαστές για να τον σώσουν από χρέη, ακόμη και από πτώχευση. Σημείωσε επίσης ότι ορισμένοι από τους οικονομικούς ευεργέτες του Τσώρτσιλ κάλυψαν εν μέρει το ίχνος αφαιρώντας στοιχεία από τα δικά τους έγγραφα ή διατάσσοντας την καταστροφή τους, αν και ήταν δυνατό να καλυφθούν τα περισσότερα κενά χρησιμοποιώντας αρχεία που άφησε πίσω του ο ίδιος ο Τσώρτσιλ. Ο Τσόρτσιλ έγραψε κατά λάθος στην ιστορία τα προσωπικά του οικονομικά αρχεία, αφήνοντας στο αρχείο του τραπεζικά αντίγραφα και ειδοποιήσεις χρέους δίπλα στις ομιλίες και τα πολεμικά υπομνήματα. Τα τραπεζικά αντίγραφα αφηγούνται μια ιστορία που οι ομιλίες δεν αφηγούνται. Ο άνθρωπος που έσωσε τον δυτικό πολιτισμό από τον Χίτλερ κρατιόταν αθόρυβα στην επιφάνεια από ανθρώπους που είχαν τα περισσότερα να χάσουν αν κέρδιζε ο Χίτλερ. Αυτό είναι είτε σύμπτωση είτε θέμα πλαισίου. Είτε έτσι είτε αλλιώς, είναι τεκμηριωμένο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, βρίσκεται σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε από έναν μεγάλο οίκο το 2015 και έκτοτε δεν έχει συζητηθεί σχεδόν πουθενά. Το βιβλίο ονομάζεται Τέλος η σαμπάνια: Ο Τσόρτσιλ και τα χρήματά του από τον Ντέιβιντ Λαφ. Κυκλοφορεί στο Amazon. Ανακηρύχθηκε η καλύτερη βιογραφία της χρονιάς από την Wall Street Journal και τους Times of London. Διαβάστε το και αποφασίστε μόνοι σας τι σημαίνει.

Ουίνστον Τσώρτσιλ,

Σιωνισμός εναντίον Μπολσεβικισμού, 1920.

Ένας αγώνας για την ψυχή του εβραϊκού λαού.

Τον Φεβρουάριο του 1920, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έγραψε ένα άρθρο εφημερίδας τόσο άμεσο, τόσο ειλικρινές και τόσο πολιτικά εκρηκτικό που κανένας πολιτικός που ζει σήμερα δεν θα μπορούσε να το δημοσιεύσει χωρίς να καταστραφεί μέσα σε μια ώρα. Δημοσιεύτηκε σε μια κυριακάτικη εφημερίδα. Κατονόμαζε ονόματα. Κατέκρινε ιδεολογίες. Προσδιόριζε παρατάξεις. Χρησιμοποίησε γλώσσα που θα έβαζε τέλος σε καριέρες το 2026 πριν στεγνώσει το μελάνι. Και βρίσκεται σε ένα δωρεάν δημόσιο αρχείο στο διαδίκτυο εδώ και χρόνια, ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το έχουν ακούσει ποτέ. Το άρθρο έχει τίτλο «Σιωνισμός εναντίον Μπολσεβικισμού: Ένας Αγώνας για την Ψυχή του Εβραϊκού Λαού». Ο Τσόρτσιλ δεν ήταν ακόμη Πρωθυπουργός όταν το έγραψε. Ήταν 45 ετών, ανώτερος υπουργός και ένα από τα πιο σημαντικά πολιτικά μυαλά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το έγραψε επειδή πίστευε ότι μια μάχη γινόταν μέσα στον ίδιο τον εβραϊκό πολιτισμό που θα καθόριζε τη μοίρα του δυτικού κόσμου. Και δεν ήταν διακριτικός ως προς αυτό. Πριν διαβάσετε περαιτέρω, κατανοήστε κάτι σχετικά με το ιστορικό πλαίσιο που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζεστε τα πάντα σε αυτό το άρθρο. Το 2026, η ιδέα ότι οι Εβραίοι εκπροσωπούνταν δυσανάλογα στην ηγεσία των Μπολσεβίκων αντιμετωπίζεται στον κυρίαρχο λόγο ως θεωρία συνωμοσίας, το είδος του πράγματος που οδηγεί στην απαγόρευση λογαριασμών και στο τέλος καριέρων. Το 1920 δεν ήταν θεωρία συνωμοσίας. Ήταν κοινή πολιτική γνώση που συζητήθηκε ανοιχτά από ανώτερους Βρετανούς πολιτικούς στις κυρίαρχες κυριακάτικες εφημερίδες. Ο Τσόρτσιλ δεν έγραφε κάτι ριζοσπαστικό ή περιθωριακό. Έγραφε κάτι που κάθε ενημερωμένο άτομο στην βρετανική πολιτική τάξη γνώριζε ήδη και συζητούσε ανοιχτά. Η σύνθεση της ηγεσίας των Μπολσεβίκων ήταν δημόσιο αρχείο. Ο Τρότσκι ήταν Εβραίος. Ο Ζινόβιεφ ήταν Εβραίος. Ο Κάμενεφ ήταν Εβραίος. Η δυσανάλογη εβραϊκή εκπροσώπηση στην Τσέκα και στους σοβιετικούς θεσμούς τεκμηριώθηκε σε σύγχρονες αναφορές από δημοσιογράφους, διπλωμάτες και υπηρεσίες πληροφοριών πολλών χωρών. Ο Τσόρτσιλ δεν αποκάλυπτε κάποιο μυστικό. Έγραφε για την κοινή γνώση με τον ίδιο τόνο που θα έγραφε ένας σύγχρονος δημοσιογράφος για τη δημογραφική σύνθεση της Γουόλ Στριτ ή της Σίλικον Βάλεϊ. Το γεγονός ότι αυτή η κοινή γνώση του 1920 έχει αναταξινομηθεί ως θεωρία συνωμοσίας μέχρι το 2026 είναι από μόνο του ένας από τους σημαντικότερους και λιγότερο συζητημένους μετασχηματισμούς στην ιστορία του δυτικού δημόσιου λόγου. Δεν συνέβη επειδή άλλαξαν τα υποκείμενα γεγονότα. Τα γεγονότα είναι τα ίδια. Αυτό που άλλαξε ήταν τι επιτρέπεται να πείτε γι' αυτά. Ο Τσώρτσιλ ξεκινά με κάτι που θα έκανε κάθε σύγχρονο συντάκτη να ιδρώσει. Αποκαλεί τον εβραϊκό λαό πέρα ​​από κάθε αμφιβολία την πιο τρομερή και πιο αξιοσημείωτη φυλή που έχει εμφανιστεί ποτέ στον κόσμο. Το εννοεί ως παρατήρηση σχετικά με την εξαιρετική συλλογική ικανότητα, όχι ως προσβολή. Ολόκληρο το επιχείρημά του βασίζεται σε αυτή την υπόθεση. Η εξαιρετική ικανότητα τέμνει αμφίδρομα. Οι ίδιοι άνθρωποι που παρήγαγαν κάτι τόσο μετασχηματιστικό όσο ο Χριστιανισμός μπορούν επίσης να παράγουν κάτι τόσο καταστροφικό όσο ο Μπολσεβικισμός. Αυτό είναι το πλαίσιό του και δεν το αφήνει ποτέ να ξεχαστεί. Στη συνέχεια, παραλείπει τη γραμμή που έχει κρατήσει αυτό το άρθρο ζωντανό και αμφιλεγόμενο για πάνω από εκατό χρόνια. Γράφει ότι θα φαινόταν σχεδόν σαν το ευαγγέλιο του Χριστού και το ευαγγέλιο του Αντίχριστου να ήταν προορισμένα να προέρχονται από τον ίδιο λαό. Λέει ότι η δύναμη που οικοδόμησε τον δυτικό πολιτισμό και η δύναμη που τώρα απειλεί να τον καταστρέψει προήλθαν και οι δύο από την ίδια πηγή. Ο Χριστιανισμός έδωσε στη Δύση την ηθική της αρχιτεκτονική. Ο διεθνής κομμουνισμός, κατά την άποψή του, είναι η σκόπιμη κατεδάφιση αυτής της αρχιτεκτονικής. Και οι δύο προήλθαν από την εβραϊκή σκέψη και την εβραϊκή ηγεσία. Το ένα ήταν το καλύτερο πράγμα που συνέβη ποτέ στην ανθρωπότητα. Το άλλο, αν δεν σταματούσε, θα κατέστρεφε όλα όσα έχτισε το πρώτο. Στη συνέχεια, κάνει κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι που παραθέτουν αυτό το άρθρο επιλέγουν να αγνοήσουν. Προβάλλει ένα ένθερμο επιχείρημα κατά της συλλογικής ευθύνης. Λέει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να θεωρούμε τα άτομα υπεύθυνα για τα χαρακτηριστικά της ομάδας τους, ότι τίποτα δεν είναι πιο λάθος από το να κρίνουμε ένα άτομο με βάση τη φυλή ή την καταγωγή του και ότι κάθε άτομο αξίζει να αξιολογείται με βάση την προσωπική του συμπεριφορά και τα προσόντα του. Το κάνει αυτό επειδή πρόκειται να πει πράγματα για την εβραϊκή εκπροσώπηση στην ηγεσία των Μπολσεβίκων, τα οποία γνωρίζει ότι θα χρησιμοποιηθούν ως όπλα εναντίον μεμονωμένων Εβραίων που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό. Προσπαθεί να χτίσει ένα τείχος προστασίας πριν περάσει την πόρτα. Χωρίζει τους Εβραίους σε τρεις ομάδες και εξηγεί την καθεμία. Την πρώτη ομάδα την αποκαλεί Εθνικούς Εβραίους. Πρόκειται για Εβραίους που έχουν εγκατασταθεί σε μια χώρα, έχουν γίνει πολίτες, έχουν πολεμήσει στους στρατούς της, έχουν υποστηρίξει τους θεσμούς της και έχουν ασκήσει την πίστη τους ιδιωτικά. Τάσσεται ένθερμα υπέρ αυτής της ομάδας. Λέει ότι Εβραίοι στρατιώτες πολέμησαν με διάκριση για τους Συμμάχους καθ' όλη τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Λέει ότι εβραϊκές κοινότητες σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική υποστήριξαν τον αγώνα κατά της Γερμανίας. Αυτοί οι άνθρωποι, κατά την άποψη του Τσώρτσιλ, είναι ακριβώς αυτό που μοιάζει ένας καλός πολίτης και η θρησκεία τους δεν είναι κανενός άλλου παρά μόνο δική τους. Τη δεύτερη ομάδα την αποκαλεί Διεθνείς Εβραίους και εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται άβολα. Υποστηρίζει ότι μια συγκεκριμένη ομάδα Εβραίων, κυρίως από χώρες όπου οι Εβραίοι είχαν διωχθεί βίαια για γενιές, είχε εγκαταλείψει την πίστη της, είχε εγκαταλείψει κάθε αίσθηση εθνικής ταυτότητας και είχε γίνει η κύρια πνευματική και οργανωτική κινητήρια δύναμη του επαναστατικού κινήματος των Μπολσεβίκων. Ανιχνεύει την ιδεολογία από μια προσωπικότητα του 18ου αιώνα ονόματι Βάισχαουπτ μέσω του Καρλ Μαρξ μέχρι την ηγεσία της Ρωσικής Επανάστασης. Στη συνέχεια αρχίζει να απαριθμεί ονόματα με τους ρόλους τους στο σοβιετικό κράτος. Ο Τρότσκι διοικούσε τον Κόκκινο Στρατό. Ο Ζινόβιεφ διοικούσε την Κομμουνιστική Διεθνή. Ο Λιτβίνοφ διοικούσε την εξωτερική πολιτική. Ο Κράσιν. Ο Ράντεκ. Λέει ότι η κυριαρχία των Εβραίων στους σοβιετικούς θεσμούς είναι εκπληκτική και ότι ο κύριος ρόλος στο σύστημα τρομοκρατίας που διοικούσε η Τσέκα, η μυστική αστυνομία που εκείνη τη στιγμή λειτουργούσε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μαζικές εκτελέσεις, είχε αναληφθεί από Εβραίους. Προσθέτει ότι οι μη Εβραίοι είναι εξίσου ικανοί για αυτό το είδος βίας και συμμετέχουν εξίσου σε αυτό. Αλλά η εβραϊκή εκπροσώπηση στην ηγεσία είναι δυσανάλογη σε σχέση με τον αριθμό τους και το γεγονός ότι είναι δυσανάλογη έχει σημασία, επειδή χρησιμοποιείται για να χρωματίσει όλους τους Εβραίους με ένα πινέλο που ανήκει σε ένα μικρό κλάσμα τους. Ο απλός εβραϊκός πληθυσμός της Ρωσίας, σημειώνει, υποφέρει ο ίδιος υπό το επαναστατικό καθεστώς μαζί με όλους τους άλλους. Την τρίτη ομάδα την αποκαλεί Σιωνιστές και αυτή είναι η ομάδα που ο Τσόρτσιλ θέλει να κερδίσει. Η θέση του υπέρ του Σιωνισμού δεν είναι θρησκευτική. Δεν παρουσιάζει λεπτομερή επιχειρήματα σχετικά με αρχαίες διεκδικήσεις γης. Προβάλλει ένα στρατηγικό και ιδεολογικό επιχείρημα. Λέει ότι ο Σιωνισμός δίνει στον εβραϊκό λαό μια εθνική ταυτότητα, μια εθνική πατρίδα και έναν εθνικό σκοπό. Διοχετεύει την τεράστια συλλογική ενέργεια του εβραϊκού πολιτισμού στην οικοδόμηση κάποιου πράγματος. Ένα κράτος. Έναν πολιτισμό. Μια πατρίδα. Και αυτός είναι ο άμεσος ανταγωνιστής αυτού που προσφέρει ο Μπολσεβικισμός, που είναι η πλήρης εγκατάλειψη της εθνικής ταυτότητας υπέρ μιας διεθνούς επανάστασης χωρίς ρίζες που στοχεύει στην καταστροφή όλων όσων υπάρχουν. Στη συνέχεια, κάνει την πιθανώς πιο έξυπνη παρατήρηση σε ολόκληρο το άρθρο. Λέει ότι ο Τρότσκι μισούσε τον Σιωνισμό με ασυνήθιστη μανία και ότι η μανία ήταν απολύτως λογική. Ο Τρότσκι κατάλαβε ακριβώς τι θα έκανε ένα εβραϊκό εθνικό σπίτι do. Δεν μπορείς να είσαι επαναστάτης αφοσιωμένος στην καταστροφή όλων των εθνών αν έχεις ένα δικό σου έθνος που αγαπάς και θέλεις να χτίσεις. Η εθνική ταυτότητα και ο επαναστατικός διεθνισμός είναι ασυμβίβαστα. Ο Τρότσκι γνώριζε ότι κάθε Εβραίος που επέλεγε τον Σιωνισμό ήταν ένας λιγότερος επαναστάτης για το κίνημά του. Ο Τσόρτσιλ κατάλαβε ότι ο Τρότσκι το καταλάβαινε αυτό. Και από αυτό ο Τσόρτσιλ συμπέρανε ότι η πραγματική μάχη δεν ήταν μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων ή μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Η πραγματική μάχη ήταν μέσα στον ίδιο τον εβραϊκό πολιτισμό, μεταξύ του σιωνιστικού μονοπατιού και του μπολσεβίκικου μονοπατιού, και τον ονόμασε αγώνα για την ψυχή του εβραϊκού λαού. Κλείνει με μια έκκληση προς τους Εθνικούς Εβραίους σε όλο τον κόσμο να απορρίψουν δημόσια τον Μπολσεβικισμό, να καταστήσουν σαφές ότι δεν αντιπροσωπεύει τις εβραϊκές αξίες και να υποστηρίξουν ενεργά τόσο τα υιοθετημένα έθνη τους όσο και το σιωνιστικό σχέδιο. Υποστηρίζει ότι αυτό θα δείξει στον κόσμο ότι ο Μπολσεβικισμός δεν είναι εβραϊκό κίνημα, αλλά στην πραγματικότητα αντιτίθεται στη συντριπτική πλειοψηφία του εβραϊκού λαού. Τώρα, να γιατί το άρθρο είναι αμφιλεγόμενο για πάνω από εκατό χρόνια και γιατί η διαμάχη κινείται σε τρεις εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι αντισημίτες το παραθέτουν επιλεκτικά από την ημέρα που δημοσιεύτηκε. Αφαιρούν τις φράσεις για την εβραϊκή κυριαρχία στην ηγεσία των Μπολσεβίκων και παραθέτουν αυτά τα αποσπάσματα απογυμνωμένα από οτιδήποτε άλλο έγραψε ο Τσόρτσιλ. Παραλείπουν την ρητή υπεράσπιση του εβραϊκού λαού μεμονωμένα. Παραλείπουν την καταδίκη της συλλογικής ευθύνης. Παραλείπουν ολόκληρο το επιχείρημα για τον Σιωνισμό ως θετική εναλλακτική λύση. Αυτή η διαστρέβλωση συμβαίνει εδώ και εκατό χρόνια και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι επικριτές από εβραϊκή οπτική γωνία θεωρούν το ευαγγέλιο του Αντίχριστου ως κάτι πραγματικά προσβλητικό, ανεξάρτητα από την πρόθεση του Τσώρτσιλ. Το να λες σε έναν λαό ότι είναι η πηγή τόσο της σωτηρίας του κόσμου όσο και της πιθανής καταστροφής του, ακόμη και ως παρατήρηση παρά ως καταδίκη, αντιμετωπίζει αυτόν τον λαό ως μοναδικά διαφορετικό με έναν τρόπο που η ιστορία έχει επανειλημμένα δείξει ότι οδηγεί σε πολύ σκοτεινά σημεία. Οι ιστορικοί βρίσκουν το άρθρο αξιοσημείωτο για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο. Ο Τσόρτσιλ λέει ξεκάθαρα, το 1920, σε μια κυρίαρχη βρετανική εφημερίδα, πράγματα σχετικά με τη σύνθεση της ηγεσίας των Μπολσεβίκων που επιβεβαιώνονται από τα ιστορικά αρχεία και τα οποία σοβαροί μελετητές έχουν τεκμηριώσει λεπτομερώς, αλλά τα οποία η κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα έχει αντιμετωπίσει ως πολύ επικίνδυνα για να συζητηθούν άμεσα από τότε. Η δυσανάλογη εβραϊκή εκπροσώπηση στην πρώιμη μπολσεβίκικη ηγεσία δεν είναι μια αντισημιτική εφεύρεση. Είναι τεκμηριωμένη ιστορία. Ο λόγος που συνέβη, δεδομένου του τι είχε υπομείνει ο εβραϊκός λαός υπό το τσαρικό σύστημα για αιώνες, είναι απολύτως εξηγήσιμος χωρίς να το αποδώσουμε σε κάτι πιο μυστηριώδες από την αιτία και το αποτέλεσμα. Αλλά το γεγονός ότι είναι τεκμηριώσιμο και εξηγήσιμο δεν το έχει καταστήσει συζητήσιμο σε ευγενικό δημόσιο διάλογο, γι' αυτό και ένα άρθρο εφημερίδας του 1920 από έναν άνδρα που δεν είχε γίνει ακόμη πρωθυπουργός εξακολουθεί να κυκλοφορεί εκατό χρόνια αργότερα. Αυτό που προσπαθούσε να κάνει ο Τσόρτσιλ, παίρνοντας όλο το άρθρο στα σοβαρά και παίρνοντας τις δικές του αποποιήσεις ευθυνών κατά γράμμα, ήταν να δημιουργήσει μια διάκριση που ο 20ός αιώνας αρνήθηκε να τιμήσει. Ήθελε οι άνθρωποι να μπορούν να πουν: αυτό το μοτίβο υπάρχει, ιδού ο λόγος που υπάρχει, δεν καθιστά υπεύθυνους τους μεμονωμένους Εβραίους γι' αυτό, και ιδού το πολιτικό κίνημα που προσφέρει μια εναλλακτική λύση. Ο αιώνας που ακολούθησε κατέστησε αυτό το είδος απόχρωσης σχεδόν αδύνατο, επειδή η γλώσσα υιοθετήθηκε και απογυμνώθηκε από το πλαίσιό της τόσες πολλές φορές που η ίδια η απόχρωση έγινε πολιτικά τοξική. Η μετατροπή της κοινής πολιτικής γνώσης του 1920 σε θεωρία συνωμοσίας του 2026 δεν έγινε μέσω ανοιχτού διαλόγου. Κανείς δεν διεξήγαγε δημόσια συζήτηση και δεν αποφάσισε με δημοκρατική συναίνεση ότι αυτά τα γεγονότα ήταν πλέον εκτός ορίων. Συνέβη σταδιακά, μέσω της συσσώρευσης θεσμικών αποφάσεων σχετικά με το τι μπορούσε να δημοσιευτεί, τι μπορούσε να διδαχθεί, τι μπορούσε να ειπωθεί σε μια εφημερίδα και τι θα έβαζε τέλος σε μια καριέρα. Τα γεγονότα δεν άλλαξαν. Η άδεια για τη συζήτησή τους άλλαξε. Εβδομήντα οκτώ χρόνια αφότου ο Τσόρτσιλ έγραψε το άρθρο του, το κράτος που οραματιζόταν στις όχθες του Ιορδάνη υπήρχε. Το αν ο αγώνας για την ψυχή του εβραϊκού λαού που προσδιόρισε το 1920 έχει επιλυθεί ή αν απλώς μετατράπηκε σε διαφορετικές συγκρούσεις με διαφορετικά ονόματα, είναι κάτι που όποιος διαβάζει αυτό το άρθρο το 2026 μπορεί να κρίνει μόνος του. Το άρθρο έχει διάρκεια δέκα λεπτά. Είναι δωρεάν. Είναι κοινό κτήμα. Είναι μια από τις πιο άμεσες αναλύσεις αυτών των ερωτημάτων που έχουν δημοσιευτεί ποτέ από μια σημαντική δυτική πολιτική προσωπικότητα και σήμερα διαβάζεται σαν να γράφτηκε από κάποιον που είχε αποφασίσει ότι η αλήθεια ήταν πιο σημαντική από την καριέρα του. Το 1920 μπορούσε ακόμα να κάνει αυτή την επιλογή και να επιβιώσει πολιτικά. Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον πράγμα σε αυτό.

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

ΑΡΘΡΑ ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

 

Η γονιμότητα καταρρέει και απειλεί το μέλλον του ανεπτυγμένου κόσμου. Υπάρχει μία χώρα που αποδεικνύει ότι υπάρχει λύση, αν και πιο σύνθετη απ’ ό,τι φαίνεται.

 

ΑΡΘΡΑ ΜΑΪΟΥ 2026

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Η γονιμότητα καταρρέει και απειλεί το μέλλον του ανεπτυγμένου κόσμου. Υπάρχει μία χώρα που αποδεικνύει ότι υπάρχει λύση, αν και πιο σύνθετη απ’ ό,τι φαίνεται.

 

ΑΡΘΡΑ ΜΑΪΟΥ 2026

 

https://x.com/PROMAKOS_/status/2068046970699104626

 

Υπάρχει ένας από τους πιο ακλόνητους νόμους των κοινωνικών επιστημών που σχεδόν κανείς δεν τολμά να πει χωρίς περιστροφές, κι είναι ότι όταν μια χώρα πλουτίζει και εκσυγχρονίζεται, η γονιμότητα καταρρέει, και μάλιστα παντού, ανεξάρτητα από τον πολιτισμό, τη θρησκεία ή την ήπειρο. Τα σημερινά δεδομένα το επιβεβαιώνουν κατηγορηματικά, κοντά στο 71% της ανθρωπότητας ζει ήδη σε χώρες κάτω από το επίπεδο αντικατάστασης, τα 2,1 παιδιά ανά γυναίκα που χρειάζονται για να διατηρηθεί η δημογραφική ισορροπία.

Η λίστα δεν λαμβάνει υπόψη καμία πολιτιστική ιδιαιτερότητα. Η κονφουκιανή Νότια Κορέα έχει τη χαμηλότερη γονιμότητα στον πλανήτη, 0,72 παιδιά ανά γυναίκα. Η καθολική Ιταλία και η Ισπανία κυμαίνονται γύρω στο 1,1. Το Ιράν των αιατολάχ, που στη δεκαετία του ’80 είχε σχεδόν επτά παιδιά ανά γυναίκα, έχει πέσει κάτω από το επίπεδο αντικατάστασης. Η βουδιστική Ταϊλάνδη, η Κίνα, η Βραζιλία, όλες κάτω από αυτό, και ήδη εμφανίζονται στο χείλος του γκρεμού το Μεξικό και η ίδια η ινδουιστική Ινδία. Η ανάπτυξη αδειάζει τις κούνιες, είναι γεγονός.

Η πολιτιστική ποικιλομορφία απλώς μετριάζει την πτώση, μια πολύ οικογενειακή ή πολύ θρησκευτική κοινωνία αντέχει μερικά χρόνια παραπάνω και καθυστερεί το χτύπημα, αλλά τελικά υποχωρεί το ίδιο, όπως βλέπουμε σε όλο τον κόσμο, από την Πολωνία στην Τουρκία. Γι’ αυτό αυτό που πρόκειται να πω έχει τόση αξία, γιατί εν μέσω αυτού του νόμου σιδήρου υπάρχει μόνο μία ρωγμή, μία μοναδική πλούσια και ανεπτυγμένη χώρα που δεν έχει πέσει. Και αξίζει να καταλάβουμε το γιατί, γιατί εκεί μπορεί να κρύβεται το κλειδί για να λυθεί ένα πρόβλημα που, αν συνεχίσει έτσι, θα μας οδηγήσει αναπόφευκτα στην κατάρρευση.

Αυτή η ρωγμή είναι το Ισραήλ και όσοι με γνωρίζετε ξέρετε ότι δεν το λέω από κάποια φιλία προς αυτή τη χώρα, αλλά είναι μια πλούσια χώρα, αστική, τεχνολογική, με υψηλότατο επίπεδο ζωής, που διατηρεί μια γονιμότητα περίπου 2,9 παιδιών ανά γυναίκα, τον διπλάσιο μέσο όρο των αναπτυγμένων χωρών και σχεδόν τον τριπλάσιο της Ισπανίας. Είναι το μοναδικό μέλος του ΟΟΣΑ πάνω από το επίπεδο αναπλήρωσης (και πολύ πάνω).

Εδώ πρέπει να αποδομήσουμε το πιο επαναλαμβανόμενο μάντρα, που ισχυρίζεται ότι ο αριθμός οφείλεται στους υπερ-ορθόδοξους Εβραίους που έχουν τεράστιες οικογένειες. Είναι αλήθεια ότι οι χαρεδίμ φτάνουν σχεδόν τα 6,5 παιδιά, αλλά είναι μόλις το 14% του πληθυσμού και έχουν μικρό βάρος στον μέσο όρο. Το κλειδί βρίσκεται στο ότι ακόμη και οι κοσμικοί Εβραίοι έχουν σχεδόν 2 παιδιά ανά γυναίκα, ένας εξαιρετικά υψηλός αριθμός για αστική και μορφωμένη κοινωνία, και το σύνολο των μη υπερ-ορθόδοξων φτάνει τα 2,45, άνετα πάνω από το επίπεδο αναπλήρωσης. Το ίδιο το Κέντρο Taub της Ιερουσαλήμ αποδεικνύει ότι ακόμη κι αν έσβηναν από τον χάρτη όλοι οι θρησκευόμενοι, στο Ισραήλ θα παρέμενε μια γεννητικότητα υψηλότερη από αυτή των ΗΠΑ, του Καναδά ή οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας. Το εκπληκτικό είναι ότι στο Ισραήλ η απλή, κοσμική και μορφωμένη γυναίκα κάνει πολλά παιδιά, και όχι μόνο οι πολύ θρησκευόμενοι, κάτι που συμβαίνει επίσης σε άλλες χώρες.

Γιατί; Η πρώτη απάντηση είναι πολιτιστική. Το Ισραήλ είναι η πιο οικογενειοκεντρική κοινωνία του ΟΟΣΑ, όπου η οικογένεια και τα παιδιά είναι υπόθεση όλων και όχι ένα προαιρετικό ιδιωτικό σχέδιο, και όπου η θρησκεία και η εθνική ταυτότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Σε αυτό προστίθεται η μνήμη του Ολοκαυτώματος και η παρουσία του στην εκπαίδευση, το να κάνεις παιδιά ως απάντηση στην εξόντωση, και κάτι περίεργο και αντίστροφα ενδεικνυόμενο, στο Ισραήλ η μόνιμη σύγκρουση ανάβει τη γεννητικότητα αντί να την σβήνει. Εν μέσω του πολέμου στη Γάζα, τους τελευταίους μήνες του 2024, οι γεννήσεις αυξήθηκαν κατά 10% και η εβραϊκή γονιμότητα σκαρφάλωσε στο 3,19.

Η άλλη μισή πλευρά της απάντησης είναι το Κράτος, το οποίο στο Ισραήλ επεμβαίνει χωρίς αναστολές και επιδοτεί τη γεννητικότητα σε μεγάλη κλίμακα. Είναι ο απόλυτος παγκόσμιος ηγέτης στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, χρηματοδοτεί δωρεάν την εξωσωματική γονιμοποίηση, σε οποιαδήποτε γυναίκα από 18 έως 45 ετών, συμπεριλαμβανομένων των ανύπαντρων, μέχρι να αποκτήσει δύο παιδιά. Οι Ισραηλινές υπάγονται σε περίπου πέντε φορές περισσότερους κύκλους γονιμότητας ανά κάτοικο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Σε αυτό προστίθενται άδειες μητρότητας έως και 28 εβδομάδες, μηνιαίες παροχές ανά παιδί και εξαιρετικά επιδοτούμενοι παιδικοί σταθμοί. Το μήνυμα του Κράτους, που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, είναι ότι η απόκτηση παιδιών είναι το φυσιολογικό, το υποστηριζόμενο και αυτό που αναμένεται από τον καλό πολίτη.

Και εδώ μπαίνει ένα θεμελιώδες ζήτημα για να κατανοήσουμε αυτή την νοοτροπία. Στο Ισραήλ, η γεννητικότητα είναι, επιπλέον, ένα όπλο του Κράτους. Από την ίδρυση της χώρας, οι ηγέτες του την αντιμετώπισαν ως ζήτημα επιβίωσης. Ο Μπεν-Γκουριόν μιλούσε ανοιχτά για την «δημογραφική απειλή» και ότι μια χαμηλή εβραϊκή γεννητικότητα σήμαινε εξαφάνιση, και θεσπίζει βραβείο για μητέρες με πολλά παιδιά. Αυτό το «δημογραφικό ισοζύγιο» απέναντι στον αραβικό πληθυσμό παραμένει μια πολιτική εμμονή πρώτης γραμμής, και δημογράφοι όπως ο Σέργκιου Ντέλα Περγκόλα έχουν τεκμηριώσει σε ποιο βαθμό η καταμέτρηση του πόσοι είναι οι μεν και οι δε ζυγίζει στη στρατηγική του Κράτους.

Παρ' όλα αυτά, η γονιμότητα των Ισραηλινών Αράβων έχει καταρρεύσει, από 9,2 παιδιά ανά γυναίκα το 1965 σε 2,87 σήμερα, σχεδόν ίδια με την εβραϊκή. Η παλιά αφήγηση της «αραβικής δημογραφικής βόμβας» δεν ταιριάζει πλέον με τα νούμερα και παρ' όλα αυτά η ιδιομορφία παραμένει εντελώς γεννητικιστική.

Φτάνουμε στην ερώτηση που πραγματικά μας νοιάζει: μπορεί κάτι από όλα αυτά να φέρει στην Ισπανία, που βυθίζεται στα 1,10 παιδιά ανά γυναίκα, το ιστορικό της ελάχιστο και ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο; Σε μέρος ναι. Το πιο εύκολο να αντιγραφεί είναι οι πολιτικές. Πραγματική δημόσια χρηματοδότηση της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και, πάνω απ’ όλα, μια πραγματική συμφιλίωση, με επαρκή και φθηνά παιδικοί σταθμοί, αποτελεσματικές άδειες και προστασία της εργασίας της μητέρας, και να φτάνουν οι πολιτικές σε όλους τους Ισπανούς και όχι να μένουν σε συγκεκριμένες ομάδες. Αυτό ένα Κράτος μπορεί να το ξεκινήσει αύριο, χωρίς να εξαναγκάζει κανέναν.

Το δύσκολο, και το καθοριστικό, είναι το άλλο, γιατί η υψηλή γεννητικότητα των κοσμικών Ισραηλινών πηγάζει από μια συγκεκριμένη νοοτροπία πριν από οποιαδήποτε βοήθεια. Και εκεί η Ισπανία (και οποιαδήποτε ανεπτυγμένη χώρα) θα έπρεπε να κάνει μια στροφή σχεδόν 180 μοιρών, να περάσει από το να βλέπει το παιδί ως προνόμιο ή εμπόδιο για το προσωπικό σχέδιο σε να το βλέπει ως αγαθό όλων. Φαίνεται αδύνατο, αλλά δεν είναι, γιατί οι νοοτροπίες αλλάζουν, αργά, όπως ακριβώς σε δύο γενιές άλλαξε η δική μας. Θα αρκούσε να αλλάζουμε σιγά-σιγά το τσιπ, με ισπανικό τρόπο, χωρίς να αντιγράφουμε μια ιδιομορφία που είναι δική τους και πηγάζει από την ιστορία τους, ξεκινώντας από το να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τη γεννητικότητα ως ιδιωτικό ζήτημα στο οποίο οι υπόλοιποι δεν έχουν άποψη.

Και αυτή είναι η θεμελιώδης θέση όλου αυτού του νήματος. Το να αποκτήσει κανείς παιδί είναι, σε τελευταία ανάλυση, μια ελεύθερη και προσωπική απόφαση του καθενός, αλλά το να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε αυτή η απόφαση να είναι εφικτή και να θεωρείται θεμιτή, να ενθαρρύνεται και να στηρίζεται, είναι συλλογικό καθήκον και ζήτημα πρώτης τάξης για το Κράτος, γιατί μια χώρα που σταματά να κάνει παιδιά σταματά να έχει μέλλον. Το Ισραήλ αποδεικνύει ότι μια εξαιρετικά πλούσια και σύγχρονη χώρα μπορεί ακόμα να επιλέξει τη ζωή.

Συνιστώμενη βιβλιογραφία: 

– Κέντρο Taub για Μελέτες Κοινωνικής Πολιτικής στο Ισραήλ, «Η Εξαιρετική Γονιμότητα του Ισραήλ» (πληροφορίες από τον A. Weinreb), Ιερουσαλήμ, 2022. – Okun, Barbara S., «Έρευνα για την απροσδόκητα υψηλή γονιμότητα των κοσμικών, ιθαγενών Εβραίων στο Ισραήλ», Population Studies, 70(2), 2016. Πρόσθετη βιβλιογραφία: – Della Pergola, Sergio, «Εβραϊκός Πληθυσμός και Ταυτότητα: Έννοια και Πραγματικότητα», Springer, 2017. – Rosenberg-Friedman, Lilach, «Ο Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν και η «Δημογραφική Απειλή»…

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

ΑΡΘΡΑ ΜΑΪΟΥ 2026

 

Ο Elon Musk έκανε μια ομολογία πριν από λίγες μέρες. Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου δήλωσε ανοιχτά ότι φοβάται ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βουλιάξουν.

 

29η Μαΐου 1453

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Ο Elon Musk έκανε μια ομολογία πριν από λίγες μέρες. Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου δήλωσε ανοιχτά ότι φοβάται ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βουλιάξουν.

 

29η Μαΐου 1453

Κάθε αυτοκρατορία κατέρρευσε στην ίδια γραμμή. Η Αμερική την έχει περάσει προ πολλού. Ο Elon Musk έκανε μια ομολογία πριν από λίγες μέρες. Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου δήλωσε ανοιχτά ότι φοβάται ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βουλιάξουν. «Τα τόκοι του χρέους έχουν πλέον ξεπεράσει ακόμη και τον προϋπολογισμό της άμυνας. Αν η τεχνητή νοημοσύνη και οι ρομπότ δεν το λύσουν, θα έρθει το τέλος μας.» Και κάτω από αυτή την πρόταση κρύβεται ένα τεράστιο σχέδιο που κανείς δεν λέει δυνατά. Θα σας το εξηγήσω. Ας δούμε πρώτα το μέγεθος αυτού του χρέους. Η Αμερική χρωστάει 39 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αφήστε που είναι αδύνατο να το ξεπληρώσει, ακόμη και να το φανταστείς στο μυαλό σου είναι δύσκολο. Μόνο τον τελευταίο χρόνο, για τους τόκους αυτού του χρέους πληρώθηκαν 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Την ίδια περίοδο, ο προϋπολογισμός του αμερικανικού στρατού ήταν 947 δισεκατομμύρια δολάρια. Άρα η Αμερική δίνει πλέον περισσότερα μόνο για τους τόκους του παλιού της χρέους, απ’ όσα ξοδεύει για τον στρατό της. Από κάθε 100 δολάρια φόρου που πληρώνει ο πολίτης, τα 20 δολάρια χάνονται απευθείας στους τόκους, χωρίς να γίνουν ούτε ένας υπηρεσία. Κανονικά, καμία χώρα δεν μπορεί να αντέξει τόσο χρέος. Πώς άντεξε η Αμερική; Η απάντηση είναι μία λέξη. Πετρόδολαρο. Για δεκαετίες, το πετρέλαιο στον κόσμο αγοράζεται και πουλάται μόνο με δολάρια. Αν μια χώρα θέλει να αγοράσει πετρέλαιο, πρέπει πρώτα να βάλει δολάρια στο ταμείο της. Αυτό δημιούργησε μια αχόρταγη πείνα για δολάρια. Όταν όλοι έχουν ανάγκη από δολάρια, η Αμερική μπορεί να δανείζεται όσο θέλει. Γιατί κάθε δολάριο που τυπώνει, ο κόσμος το αρπάζει. Τι κρατούσε όμως αυτό το σύστημα όρθιο; Η κυριαρχία της Αμερικής στις θάλασσες. Ο έλεγχος των κρίσιμων στενών και των θαλάσσιων δρόμων από τους οποίους περνάει το πετρέλαιο, με το ναυτικό της. Άρα, στον πυρήνα του, ήταν πάλι ο στρατός της. Το ναυτικό της. Το ναυτικό κρατάει τους δρόμους του πετρελαίου, το πετρέλαιο πουλάγεται με δολάρια, η ζήτηση για δολάρια δεν σταματάει ποτέ, και έτσι η Αμερική μπορεί να δανείζεται απεριόριστα. Τώρα διαβάστε την αλυσίδα ανάποδα. Οι τόκοι αυτού του χρέους έχουν πλέον ξεπεράσει ακόμη και το ναυτικό, που είναι η βάση όλου αυτού του συστήματος. Άρα η Αμερική ξοδεύει περισσότερα για τους τόκους του χρέους της, απ’ όσα δίνει για τον στρατό που κρατάει όρθια την ικανότητά της να δανείζεται. Ο Ray Dalio, ένας από τους μεγαλύτερους επενδυτές του κόσμου, μελέτησε την κατάρρευση εκατοντάδων ετών αυτοκρατοριών και περιέγραψε ακριβώς αυτή τη στιγμή. «Όταν οι υπερδυνάμεις είναι υπερβολικά χρεωμένες και χάνουν τον στρατιωτικό και οικονομικό έλεγχο, παρακολουθήστε να χάνουν την εμπιστοσύνη των συμμάχων και των δανειστών τους, να χάνουν το καθεστώς του αποθεματικού νομίσματος, να αδυνατίζει το νόμισμά τους, ειδικά απέναντι στο χρυσό.» Προσέξτε τα σημεία που αναφέρει ο Dalio. Το καθένα χτυπάει τώρα μία-μία την πόρτα της Αμερικής. Επιπλέον, ενώ η Αμερική είναι βυθισμένη σε αυτό το χρέος, μπήκε και σε πόλεμο με το Ιράν. Άρα ζει κατά γράμμα το σενάριο του Dalio: «να επιχειρεί επίδειξη ισχύος ενώ είναι υπερβολικά χρεωμένη». Τώρα φτάνουμε στο κύριο ερώτημα. Πώς θα ξεπληρωθεί αυτό το χρέος; Η απάντηση είναι πικρή αλλά ξεκάθαρη. Δεν ξεπληρώνεται. Αν διπλασιάσεις τους φόρους, δεν φτάνει. Ό,τι και να κόψεις από τον προϋπολογισμό, δίπλα σε αυτό το βουνό είναι σκόνη. Αυτό το χρέος δεν μπορεί να ξεπληρωθεί, μπορεί μόνο να ξεφύγει από αυτό. Πώς ξεφεύγεις; Υπάρχει ένας μόνο δρόμος. Να το διαλύσεις. Το χρέος είναι σε δολάρια. Όσο το δολάριο χάνει αξία, τόσο το χρέος που «ξεπληρώνεται» στην πραγματικότητα μικραίνει. Εδώ είναι και ο πραγματικός στόχος πίσω από τα λόγια του Trump «το αδύναμο δολάριο δεν με ανησυχεί». Όταν το νόμισμα μιας χώρας χάνει αξία, κανονικά όλα γίνονται ακριβότερα και ο λαός φτωχοποιείται. Άρα, αν εξασθενίσεις το δολάριο για να διαλύσεις το χρέος, βάζεις τον λογαριασμό στον ίδιο σου τον λαό. Στη διάρκεια της ιστορίας, κανείς δεν ξέφυγε από αυτή την παγίδα. Κάθε χώρα που προσπάθησε να διαλύσει το χρέος της, έστειλε τον λαό της στην κόλαση της πληθωρισμού. Το σχέδιο της Αμερικής είναι χτισμένο πάνω στην ιδέα να γκρεμίσει αυτό τοίχος. Και το πράγμα που θα γκρεμίσει αυτόν τον τοίχο λέγεται τεχνητή νοημοσύνη. Η λογική είναι πολύ απλή. Αν οι ρομπότ παράγουν μέρα-νύχτα, χωρίς σταμάτημα, η αγορά θα πλημμυρίσει από αγαθά. Τότε, όσο χρήμα και να τυπώσεις, θα υπάρχει πάντα αρκετή προσφορά αγαθών απέναντι. Δεν θα υπάρχει χώρος για αύξηση τιμών. Το χρήμα θα χάσει αξία, αλλά η ζωή δεν θα ακριβύνει. Το κενό θα το καλύψουν οι ρομπότ. Για πρώτη φορά στην ιστορία, μια χώρα μπορεί να διαλύσει το νόμισμά της και να απαλλαγεί από το χρέος της χωρίς να φτωχοποιήσει τον λαό της. Γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία, υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να αυξήσει την παραγωγή σχεδόν απεριόριστα. Η εκείνη η πρόταση του Elon Musk με τον φόβο κοιτάζει ακριβώς εδώ. Αν οι ρομπότ δεν προλάβουν, το τυπωμένο χρήμα θα πέσει κατευθείαν στην πλάτη του λαού. Και η Αμερική θα προστεθεί στις βυθισμένες αυτοκρατορίες της ιστορίας. Αυτό το σχέδιο είναι τόσο σοβαρό, που ο Trump διάλεξε για πρόεδρο της Fed τον άνθρωπο που θα το υλοποιήσει. Το όνομά του είναι Kevin Warsh. Ο Warsh δεν είναι οποιοσδήποτε. Για χρόνια ήταν από αυτούς που έλεγαν «η μείωση των επιτοκίων είναι επικίνδυνη, φέρνει πληθωρισμό». Αλλά πρόσφατα άλλαξε γνώμη. Τώρα υποστηρίζει το εξής: Η τεχνητή νοημοσύνη τα άλλαξε όλα. Από εδώ και πέρα, ακόμη και αν πέσουν τα επιτόκια, ή τυπωθούν χρήματα, η παραγωγή θα αυξηθεί τόσο πολύ που ο πληθωρισμός δεν θα έρθει. Ο Trump έψαχνε ακριβώς κάποιον να πει αυτή την πρόταση για πρόεδρο της Fed. Γιατί το σχέδιο απαιτεί μείωση επιτοκίων και διάλυση του δολαρίου. Και χρειάζεται κάποιον να πει «μη φοβάστε, οι ρομπότ θα κρατήσουν τον πληθωρισμό». Ο Warsh είναι αυτός ο άνθρωπος. Και το σχέδιο ολοκληρώνεται. Ο Trump εξασθενεί το δολάριο. Ο Musk χτίζει τον στρατό των ρομπότ που θα αναλάβει την παραγωγή. Ο Warsh θα αφήσει τα χρήματα να ρέουν από την κεντρική τράπεζα. Μια μηχανή διάλυσης χρέους με τρεις ανθρώπους. Αλλά το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι είναι αυτό. Ποιο ήταν το τελευταίο σημάδι κατάρρευσης που ανέφερε ο Dalio; Η διάλυση του χρήματος απέναντι στο χρυσό. Αυτό που η Αμερική ονομάζει «σχέδιο σωτηρίας» είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που ο Dalio ονομάζει «η αρχή του τέλους». Η εξασθένηση του δολαρίου. Άρα η Αμερική δεν βλέπει ότι το βήμα που κάνει για να σωθεί μπορεί να είναι στην πραγματικότητα το σημάδι της κατάρρευσής της. Και σημειώστε εδώ γιατί οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν χρυσό σε επίπεδα ρεκόρ. Θα πετύχει αυτό το σχέδιο; Εδώ είναι το σημείο που κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Από τη μια η ιστορία, και η ιστορία είναι ξεκάθαρη. Κάθε δύναμη που προσπάθησε να διαλύσει το χρέος της με απάτη κατέρρευσε εν τέλει. Από την άλλη, υπάρχει κάτι που δεν υπήρχε ποτέ πριν. Μηχανές που παράγουν μόνες τους, χωρίς σταμάτημα. Άρα η Αμερική είτε παίζει το μεγαλύτερο οικονομικό τζόγο που είδε η ιστορία, είτε θα είναι η πρώτη που θα πηδήξει πάνω από εκείνο το χιλιετές χάσμα που κατάπιε όλες τις αυτοκρατορίες. Και το αποτέλεσμα δεν θα το ζήσει μόνο η Αμερική, αλλά όποιος κρατάει δολάρια στα χέρια του. Αυτή είναι η προσωπική μου ανάλυση. Παρακολουθώ τις εξελίξεις. Θα σας ενημερώσω.

https://x.com/ThePenguinBTC/status/2060744607793574080

Εκρηκτικό! Ο Μασκ είπε τα λόγια που κανένας οικονομολόγος δεν τολμά να παραδεχτεί: ολόκληρο το υφιστάμενο οικονομικό σύστημα πλησιάζει στην κατάρρευση, και καμία δύναμη δεν μπορεί να το σταματήσει. Μασκ: «Οι τιμές θα καταρρεύσουν βίαια.» Δεν πρόκειται για μικρή πτώση, αλλά για ολοκληρωτική κατάρρευση. Η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική δεν δημιουργούν απλώς ανάπτυξη, καταστρέφουν το «πλαίσιο της σπανιότητας» στο οποίο βασίζεται η οικονομική επιστήμη. Ο Μασκ δηλώνει ξεκάθαρα: «Θα μας χτυπήσει σαν υπερηχητικός τσουνάμι.» Η παραγωγή εκτοξεύεται εκθετικά, ενώ η νομισματική προσφορά αυξάνεται μόνο γραμμικά· η παραγωγικότητα διατηρεί συνεχή διψήφια επέκταση, και εκείνα τα αδιανόητα νούμερα θα γίνουν σύντομα βασική κανονικότητα. Δεν είναι σταδιακή εξέλιξη, αλλά πλήρης αντικατάσταση. Μασκ: «Οι τιμές θα καταρρεύσουν βίαια.» Δεν πρόκειται για μικρή πτώση, αλλά για ολοκληρωτική κατάρρευση. Το AI αποσυνδέει το κόστος εργασίας, εξαλείφει τα λάθη παραγωγής, καθαρίζει όλες τις αναποτελεσματικές διαδικασίες που ανεβάζουν τις τιμές των προϊόντων. Το οριακό κόστος παραγωγής οποιουδήποτε προϊόντος θα πλησιάσει το μηδέν, ενώ η ποιότητα των προϊόντων θα συνεχίσει να βελτιώνεται. Οι κυβερνήσεις των χωρών θα αντιδράσουν ενστικτωδώς: θα τυπώσουν χρήμα, θα χαλαρώσουν τη νομισματική πολιτική, θα διεγείρουν την οικονομία. Αυτό το σύνολο μέτρων, σχεδιασμένο ειδικά για οικονομίες σπανιότητας, θα συγκρουστεί με μια υλική αφθονία που υπερβαίνει πλήρως την κατανόησή τους, και θα αποτύχει ολοκληρωτικά. Μασκ: «Ο δείκτης ΑΕΠ έχει ήδη χάσει το νόημά του.» Όλα τα παραδοσιακά οικονομικά μοντέλα βασίζονται σε υποθέσεις περιορισμένης εργατικής δύναμης, περιορισμένης παραγωγής και αργής βελτίωσης της αποδοτικότητας. Αλλά το AI δεν λειτουργεί καν μέσα σε αυτό το πλαίσιο — το διαγράφει απευθείας, μηδενίζοντας αυτές τις βασικές μεταβλητές. Η παραγωγή εκτοξεύεται, οι κεντρικές τράπεζες ρίχνουν χρήμα αδιακρίτως, αλλά οι τιμές θα καταρρεύσουν παρ' όλα αυτά. Επειδή η ταχύτητα έκρηξης της υλικής προσφοράς ξεπερνά κατά πολύ οποιαδήποτε δυνατότητα αντιστάθμισης από νομισματικές παρεμβάσεις. Η ταχύτητα του κύματος παραγωγής θα τρέχει πάντα μπροστά από τις πολιτικές. Σε όλα τα ιστορικά μοντέλα, ο δυσinflation (δηλαδή η αποπληθωριστική πίεση) είναι σήμα κρίσης. Αλλά αυτή τη φορά, δεν πρόκειται για κατάρρευση της ζήτησης, αλλά για πορεία της προσφοράς προς το άπειρο. Η οικονομία δεν δυσλειτουργεί, απλώς υπερβαίνει πλήρως τα εργαλεία που σχεδιάστηκαν για να μετράνε τη «σπανιότητα». Η πραγματική εξουσία θα πέσει στα χέρια όσων ελέγχουν συστήματα άπειρης παραγωγής. Όταν το κόστος παραγωγής πλησιάζει το μηδέν, το χρήμα γίνεται δευτερεύον. Οι λήπτες αποφάσεων εξακολουθούν να χειρίζονται πινακίδες προσαρμοσμένες σε «περιορισμένους πόρους», ενώ αυτοί οι περιορισμοί έχουν ήδη εξαφανιστεί. Όλα αυτά έχουν ήδη ξεκινήσει. Και όσοι κυριαρχούν στους οικονομικούς κανόνες δεν έχουν καμία απάντηση για το τέλος της βιομηχανίας τους, που θα έρθει εν μία νυκτί.

https://x.com/DtDt666/status/2060603196926833000

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

29η Μαΐου 1453

 

ΑΡΘΡΑ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η Γη, σημαίνουν τα Επουράνια.

Σημαίνει  κι  η  Αγιά  Σοφιά,  το  Μέγα  Μοναστήρι.

Σώπαινε  κυρά  Δέσποινα,  και  μην  πολυδακρύζεις.

Πάλι  με  χρόνους,  με  καιρούς,  πάλι  δικά  μας  θάναι.

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

ΑΡΘΡΑ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026

 

ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ, ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, Η 100Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΙΦ, ΠΑΡΒΟΥΣ, ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΡΟΤΣΚΥ. ΓΙΟΡΤΑΣΤΗΚΕ ΟΜΩΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ιωάννης Λυκούδης

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ 

ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ, ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, Η 100Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΙΦ, ΠΑΡΒΟΥΣ, ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΡΟΤΣΚΥ. ΓΙΟΡΤΑΣΤΗΚΕ ΟΜΩΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ιωάννης Λυκούδης

  
Η 100^η επέτειος από την επανάσταση  των  εβραιοκομμουνιστών  στην  Ρωσία,  γιορτάστηκε μεγαλοπρεπώς στην...Ελλάδα,  στο Μέγαρο του  Λαμπράκη, με την παρουσία του προέδρου της δημοκρατίας και του προέδρου της βουλής (δηλαδή των υπ’ αριθμόν 1 και 3 στην ιεραρχία του συστήματος).  Στην χώρα που έγινε το εβραϊκό πραξικόπημα πέρασε εντελώς απαρατήρητη.  Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι  Πεσκόφ μιλώντας σε δημοσιογράφους είπε: «Για ποιον λόγο πρέπει να γιορτάσουμε αυτό το γεγονός;»  Ο πρόεδρος Πούτιν επέλεξε να παραστεί την  ίδια  μέρα, στα εγκαίνια ορθοδόξου ναού, προφανώς για λόγους συμβολισμού. Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνα που έγινε κατά παραγγελία του φθίνοντος Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσίας, το 58% του πληθυσμού δεν γνωρίζει καν για την επέτειο και το εβραϊκό  πραξικόπημα.

   ΤΟ  ΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΠΟΛΙΤ  ΜΠΥΡΟ 

    ΤΟΥ   ΚΡΕΜΛΙΝΟΥ

Ο σύμβουλος του Ερντογάν, Γιγκίτ Μπουλούτ, δήλωσε  προχθές  για  τους  «έλληνες  πολιτικούς»,  τον  Τσίπρα  και  την  Ελλάδα:

«Τα λιμάνια η  Ελλάδα τα πούλησε στους Γερμανούς, τους σιδηροδρόμους της στους Ιταλούς και τώρα άρχισαν να χτυπούν οι καμπάνες της χρεοκοπίας. Το Γραφείο Προϋπολογισμού της ελληνικής Βουλής χτύπησε τον κώδωνα του κινδύνου ότι η χώρα είναι αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της χρεοκοπίας.

Μέχρι το 2020 αναμένεται η επίσημη καταστροφή της Ελλάδας. Πούλησαν τα πάντα, οι τράπεζές της πέρασαν στα χέρια των Γερμανών. Τίποτα δεν έμεινε στα χέρια τους. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα περιμένουν τα γερμανικά και τα ιταλικά προϊόντα. Υπάρχει μια ταινία για 300 Σπαρτιάτες που πέφτουν ηρωικά. Για μένα θα πρέπει να ξαναέρθουν οι 300 του Λεωνίδα στην Ελλάδα, γιατί δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Η καταλήστευση της Ελλάδας είναι τόσο μεγάλη, που ο ελληνικός λαός δεν το αντιλαμβάνεται.

Ο Τσίπρας που δεν φορά γραβάτα, θα σταματούσε τον ιμπεριαλισμό…

Μα ο Τσίπρας είναι ο άνθρωπός τους. Θα θυμάστε, υπήρχε ένας υπουργός Οικονομικών που κυκλοφορούσε με μοτοσικλέτα, ένας ακαδημαϊκός, τον υπουργό αυτόν τον ξήλωσαν. Το είχα αναφέρει στην εκπομπή αυτή παλαιότερα. “Θα τον ξηλώσουν τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών και μετά η Ελλάδα θα υπογράψει συμφωνία με το ΔΝΤ” είχα πει. Αφού ξήλωσαν τον υπουργό Οικονομικών, έφεραν έναν αγγλοτραφή που έγινε υπουργός της ελληνικής κυβέρνησης, και έτσι υπέγραψαν».

 

ΕΛΛΑΣ,  Η  ΧΩΡΑ  ΠΟΥ  ΕΟΡΤΑΣΕ  ΤΗΝ 

ΕΒΡΑΙΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΠΑΡΟΥΣΙΑ  ΤΟΥ  ΠΡΟΕΔΡΟΥ  ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ. 

ΣΤΗΝ  ΡΩΣΙΑ  ΔΕΝ  ΤΗΝ  ΘΥΜΗΘΗΚΕ 

ΚΑΝΕΝΑΣ.

Ο  ΑΠΟΛΥΤΟΣ  ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ  ΤΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ  ΚΑΙ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ  ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Παρόντες στους  εορτασμούς  των  κομμουνιστών  στο  Μέγαρο  Λαμπράκη  (γνωστού  πράκτορα  των  αγγλικών  μυστικών  υπηρεσιών),  ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, ο πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, ο Ζ' αντιπρόεδρος της Βουλής, Σπύρος Λυκούδης, η πρέσβειρα του Βιετνάμ, Τραν Θι Χα Φουόνγκ, αντιπροσωπείες από τις πρεσβείες Ρωσίας, Κίνας, Βενεζουέλας και Παλαιστίνης, η Ανδρονίκη Θεοτοκάτου, πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο Χριστόφορος Σεβαστίδης, πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Ελλάδος, ο πρόεδρος του ΑΣΕΠ, Ιωάννης Καραβοκύρης, η Φωτεινή Τομαή, προϊσταμένη της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών, ο Δημήτρης Τομπουλίδης, πρώην δήμαρχος Μελισσίων, ο Θεοχάρης Παπαμάργαρης, οικονομολόγος, ο Κιβωτίδης Σταύρος, από την Οργανωτική Επιτροπή της Ελληνορωσικής Λέσχης «Διάλογος» και άλλοι.

  ΤΟΥΣ  ΠΑΡΑΠΑΝΩ  ΗΡΩΕΣ  ΤΙΜΗΣΕ  Ο  "ΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΤΗΣ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ"  ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ


Από το χώρο της Τέχνης το «παρών» έδωσαν οι συνθέτες Μανόλης Ανδρουλιδάκης, Λουκάς Θάνος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Θάνος Μικρούτσικος, Μιχάλης Τερζής, Μιχάλης Τρανουδάκης, Διονύσης Τσακνής, οι τραγουδιστές Γιώτα Βέη, Βασιλική Λαβίνα, Γιώργος Νταλάρας, Μαρία Φαραντούρη, Λάκης Χαλκιάς, η μουσικός Εύα Φάμπα, ο σολίστας πιάνου και καθηγητής στο ΠΑΜΑΚ Ούβε Μάτσκε, οι μαέστροι Χρήστος Κολοβός και Μύρων Μιχαηλίδης, οι λογοτέχνες Γιώργος Κακουλίδης, Ιωάννα Καρατζαφέρη, Ιωάννα Καρυστιάνη, Βασίλης Λιόγκαρης, Γιώργος Μπίμης και Βαγγέλης Σακκάτος, οι σκηνοθέτες Βασίλης Βαφέας, Γιάννης Κατωμερής, Τέρψη Κολοζώφ, Κώστας Νταλιάνης, Νίκος Τζίμας και Τάσος Ψαρράς, ο γλύπτης Κυριάκος Ρόκκος, ο εικαστικός Τάκης Βαρελάς, οι ηθοποιοί Ελένη Γερασιμίδου, Χριστόφορος Ζαραλίκος, Αντώνης Ξένος, Παύλος Ορκόπουλος, Τιτίκα Σαριγκούλη, η Άννα Φόνσου, πρόεδρος στο «Σπίτι του Ηθοποιού» και η Νίνα Πατρικίδου σολίστ βιολιού Λυρικής. 

Από το χώρο του Αθλητισμού στη συναυλία παρευρέθηκαν οι: Γέμελος Νίκος, ομοσπονδιακός προπονητής κολύμβησης, Γελαδάς Νίκος και Ψυχουντάκη Μαρία, καθηγητές ΣΕΦΑΑ, Πομάσκι Γιώργος, προπονητής ΣΕΓΑΣ, Σεβαστής Βασίλης, γγ ΣΕΓΑΣ. Επίσης, το «παρών» έδωσαν οι δημοσιογράφοι Ευγενία Κρισέφσκαγια, Κορφιάτης Χρήστος, Βασίλης Σκουρής, ο Μανώλης Μαθιουδάκης, πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Επίσης παρευρέθηκαν ο Θωμάς Γεράκης από την εταιρεία δημοσκοπήσεων «Marc», ο Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος, πρ. πρύτανης του ΕΜΠ, ο Πασχάλης Μολυβδάς ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ο Σπύρος Μπούγας, αρχιτέκτων - μηχανικός και άλλοι.

«Η  Ελλάς  είναι  η  μοναδική  χώρα  στην  Ευρώπη,  πού  ενώ  έκλεισε  το  εργοστάσιο  στο  εξωτερικό  (ΕΣΣΔ),  διατηρεί  ανοιχτή  την  αντιπροσωπεία  του  εδώ  (ΚΚΕ)».

 

 

Η  μεγαλύτερη  επιτυχία  του  τέκτονα  «πολιτικού»  Παυλόπουλου  είναι,  ότι  κατέκαψε,  μαζί  με  τον  Καραμανλή,  την  μισή  Αθήνα  το  2008.  Οι  χαρακτηρισμοί  ως  Νέρων  Β΄ και  Νέρων  Γ΄ που  τους  αποδόθηκαν  αντίστοιχα,  ίσως  είναι  λίγο  άδικοι  Ο  Νέρων  Α΄ εψέλισε  τουλάχιστον  κάποιο  κίνητρο.  Η  μεγαλύτερη  ρήση  του  τέκτονα,  που  θα  μείνει  στην  ιστορία,  είναι  το ανεπανάληπτο:  «ευχαριστούμε  τους  λαθρομετανάστες,  που  διάλεξαν  να  έρθουν  στην  Ελλάδα».  Ο  τέκτονας  το  ξέρει  άριστα:  είναι  η  φράση  που  τον  έκανε  «πρόεδρο  δημοκρατίας».  Είναι  η  φράση  που  λάτρεψε  ο  Τσίπρας  και  οι  περισσότεροι  σεβάσμιοι  των  στοών.  Ο  Σόρος  είναι  κατενθουσιασμένος  με   τον  τέκτονα  Παυλόπουλο. 

  ΑΒΡΑΑΜ  ΜΠΕΝΑΡΟΓΙΑ,  ΠΕΘΑΝΕ  ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ  ΣΤΟ  ΙΣΡΑΗΛ.  ΟΥΤΕ  ΟΙ  ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ,  ΠΟΥ  ΕΦΕΡΑΝ  ΤΟΝ  ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ  ΣΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ,  ΗΤΑΝ  ΕΛΛΗΝΕΣ

"ΟΙ  ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ  ΠΟΥ  ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ  ΤΗΝ  ΡΩΣΙΑ  ΔΕΝ  ΗΤΑΝ  ΡΩΣΟΙ".

«Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι μπολσεβίκοι που κυβέρνησαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Αυτό  δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαές και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι και  σήμερα  στα χέρια των δραστών».

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ  (1918 - 2008)

 

«ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΠΟΤΑΜΟΥΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ.  ΘΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ΜΙΑ  ΚΟΚΚΙΝΗ  ΤΥΡΑΝΝΙΑ. 

"Μέσω της  τρομοκρατίας και  των λουτρών αίματος, θα υποβιβάσουμε τη ΡΩΣΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ σε μια κατάσταση  πλήρους αποβλάκωσης και ηλιθιότητας και σε μια ΖΩΩΔΗ ύπαρξη.

Θα φέρουμε  ΤΕΤΟΙΕΣ  ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΑΙΜΑΤΟΣ,  που θα κάνουν κάθε ανθρώπινη απώλεια που έγινε στους καπιταλιστικούς πολέμους, ΑΔΥΝΑΤΗ  ΣΕ  ΣΥΓΚΡΙΣΗ.

 Οι μεγαλύτεροι τραπεζίτες πέρα από τον ωκεανό   θα εργαστούν όσο το δυνατόν πιο στενά μαζί μας".

ΕΒΡΑΙΟΣ  ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ  ΤΡΟΤΣΚΥ

    O  ΕΒΡΑΙΟΣ  ΛΕΝΙΝ,  Ο  ΕΒΡΑΙΟΣ  ΤΡΟΤΣΚΥ  ΚΑΙ  Ο  ΕΒΡΑΙΟΣ  ΠΑΡΒΟΥΣ,  ΠΟΥ  ΚΑΤΕΣΦΑΞΑΝ   70.000.000  ΡΩΣΟΥΣ.  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ  ΜΑΖΙ.  ΛΕΙΠΕΙ  Ο  ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ  ΤΟΥΣ,  Ο  ΕΒΡΑΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ  ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ  ΣΙΦ. 

 

 

 

Πούτιν: «Το 80% των μελών της πρώτης σοβιετικής κυβέρνησης ήταν Εβραίοι»  

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι τουλάχιστον το 80 τοις εκατό των μελών της πρώτης σοβιετικής κυβέρνησης ήταν Εβραίοι.
"Σκέφτηκα κάτι μόλις τώρα: Η απόφαση για την εθνικοποίηση αυτής της βιβλιοθήκης έγινε από την πρώτη σοβιετική κυβέρνηση, η σύνθεση της οποίας ήταν 80-85 τοις εκατό εβραϊκή», δήλωσε ο Πούτιν στις 13 Ιουνίου 2013  κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο «Εβραϊκό Μουσείο και Κέντρο Ανοχής» της Μόσχας.

Σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή της ομιλίας του Πούτιν στο Μουσείο, ο Ρώσος πρόεδρος προχώρησε και είπε ότι οι πολιτικοί στην κυρίως εβραϊκή σοβιετική κυβέρνηση «καθοδηγούνταν από ψευδείς ιδεολογικούς λόγους και υποστήριζαν την σύλληψη και την καταπίεση  Εβραίων, Ρώσων  Ορθόδοξων  Χριστιανών, Μουσουλμάνων και μελών άλλων θρησκειών. Τους έβαζαν όλους στην ίδια κατηγορία. Ευτυχώς, αυτά τα ιδεολογικά γυαλιά και οι ελαττωματικές ιδεολογικές αντιλήψεις κατέρρευσαν. Και σήμερα, επιστρέφουμε ουσιαστικά αυτά τα βιβλία στην εβραϊκή κοινότητα με ένα ευτυχισμένο χαμόγελο». 

Το ότι ο Πούτιν συμπεριέλαβε και τους Εβραίους στην καταπίεση από τους κομμουνιστές Εβραίους, προφανώς το έκανε προκειμένου να μην συγκεντρώσει επάνω του πυρά και στοχοποιηθεί ως «αντισημίτης».  Είναι η λεγόμενη  «πληρωμή  διοδίων  προς  την  Σιών»,  συνηθισμένο  φαινόμενο των πολιτικών της εποχής  μας.

 

 

 

 ΠΟΣΟ  ΡΩΣΟΣ  ΗΤΑΝ  Ο  ΣΦΑΓΕΑΣ  ΤΟΥ  ΡΩΣΙΚΟΥ  ΛΑΟΥ  ΛΕΝΙΝ

Ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Ουλιάνωφ  ή  Λένιν, γεννήθηκε στις 10 Απριλίου του 1870, σε μια πόλη της νότιας ευρωπαϊκής Ρωσσίας, στις όχθες του Βόλγα, στο Σιμπίρσκ .

Μια πολύ διαδεδομένη εκδοχή, ήταν  αυτή  που αναφέρεται στο βιβλίο του ιστορικού Σπυριντόβιτς «Η μυστική κυβέρνηση του κόσμου», που  υποστήριζε ότι ο Λένιν ήταν παιδί της εβραϊκής οικογένειας Ζεντερμπάουμ, από την περιοχή των Καλμούκων και ότι υιοθετήθηκε από τους Ουλιάνωφ, όταν βρέθηκε εγκαταλελειμμένος από μια πομπή Εβραίων που εκτοπίζονταν.  Μια άλλη εκδοχή, που αναφέρεται στο βιβλίο του ιστορικού Πετρόφσκι «Η Ρωσσία υπό τους Ιουδαίους», υποστήριζε ότι ο Λένιν ήταν παιδί της Γερμανοεβραϊκής οικογένειας Γκόλντμαν.

Και οι δύο εκδοχές είναι  ψευδείς.

Γονείς του Λένιν  ήταν ο Ίλια Νικολάγιεβιτς Ουλιάνωφ και η Μαρία Αλεξάντροβνα Ουλιάνοβα, το γένος  Μπλάνκ.

Ο  ΠΑΤΕΡΑΣ  ΤΟΥ  ΛΕΝΙΝ  ΗΤΑΝ  ΜΟΓΓΟΛΟΣ  ΚΑΛΜΟΥΚΟΣ

Ο πατέρας του Λένιν, ο Ίλια Ουλιάνωφ, γεννήθηκε το 1831 στην επαρχία του Αστραχάν, στην νοτιοανατολική ευρωπαϊκή Ρωσσία, που ονομάζεται σήμερα Δημοκρατία των Καλμούκων.  Οι Καλμούκοι είναι ένα ασιατικό μογγολικό-τουρκικό φύλο, συγγενές με τους Τατάρους. Είναι, λοιπόν, σίγουρο ότι ο πατέρας του Λένιν δεν ήταν Ρώσσος, ήταν Καλμούκος.

Η  ΜΗΤΕΡΑ  ΤΟΥ  ΛΕΝΙΝ  ΗΤΑΝ  ΕΒΡΑΙΑ

Η  μητέρα του Λένιν ήταν Εβραία, άρα ο Λένιν ήταν  καθαρός  Εβραίος.

Η  ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ  ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ, 
Η  ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΟΧΙ.

Καθαρός, σίγουρος Εβραίος θεωρείται από τους ομοφύλους του ο εκ μητρός Εβραίος, λόγω του ότι η πατρότητα μπορεί να αμφισβητηθεί, η μητρότητα όμως όχι.

ΙΣΡΑΗΛ:  ΝΟΜΟΣ  ΤΗΣ  ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Αυτό αναφέρει σαφέστατα και ο «Νόμος Επιστροφής» 5710/1959, άρθρο 4β., του κράτους του Ισραήλ: «Θεωρείται Εβραίος κάθε άτομο που έχει γεννηθεί από μητέρα Εβραία».

Το γενεαλογικό δέντρο της μητέρας του Λένιν.

 Παππούς της μητέρας  του  Λένιν, από την πλευρά του πατέρα της, άρα προπάππος του Λένιν, ήταν ο Εβραίος Μοσέ  Ίτσκοβιτς  Μπλάνκ.  Ο Μωϋσής Μπλάνκ γεννήθηκε στο Σταροκονσταντίνωφ της σημερινής Ουκρανίας, το 1758 και ήταν έμπορος οινοπνευματωδών ποτών και άνθρωπος του καυγά και της αντάρας. Απασχόλησε πολλές φορές την δικαιοσύνη, είτε ως κατήγορος, είτε ως κατηγορούμενος.  Αφού τσακώθηκε με όλους τους άλλους, στο τέλος τσακώθηκε και με τον ίδιο του τον γιό, στον οποίο έκανε μήνυση για εξύβριση και σωματικές βλάβες, αλλά το δικαστήριο δικαίωσε τον γιό. Το 1808 κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε για τον εμπρησμό μιας αποθήκης γειτόνων του. Την Πρωτοχρονιά του 1845, αμέσως μετά τον θάνατο της γυναίκας του, βαφτίστηκε Χριστιανός και πήρε το όνομα Δημήτριος. Τον επόμενο χρόνο, ο Μωϋσής που έγινε Δημήτριος, εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο.

 Ωστόσο, άφησε στον κόσμο δύο γιούς, τον Άβελ Μωϋσέγεβιτς Μπλάνκ και τον Ισραήλ    Μωϋσέγεβιτς  Μπλάνκ, ο οποίος ήταν ο παππούς του Λένιν. Ο Άβελ γεννήθηκε το 1794, ενώ ο Ισραήλ το 1804. Θέλησαν να σπουδάσουν και οι δύο Ιατρική στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και το 1820 αποφάσισαν να βαπτισθούν Χριστιανοί, προκειμένου να εισαχθούν στην σχολή. Έτσι, ο Άβελ έγινε «Δημήτριος» και ο Ισραήλ, «Αλέξανδρος». Αποφοίτησαν μαζί το 1824 και ξεκίνησαν την άσκηση της ιατρικής. Όμως, ο Άβελ στάθηκε άτυχος και στις 26 Ιουλίου του 1831 βρήκε τραγικό θάνατο (εκπαραθυρώθηκε από το ιατρείο του που βρισκόταν στον 3ο όροφο του νοσοκομείου όπου εργαζόταν, από οργισμένους πολίτες που θεωρούσαν όλους τους γιατρούς υπεύθυνους για μια επιδημία χολέρας που είχε  πέσει εκείνη την εποχή).
  
Ο Ισραήλ που έγινε Αλέξανδρος, συνέχισε την ζωή του και το 1829 παντρεύτηκε την γερμανο-σουηδικής καταγωγής Άννα Γκρόσοπφ, με την οποία έκανε έξι παιδιά, ένα αγόρι και πέντε κόρες, μία εκ των οποίων, η Μαρία, η τέταρτη κόρη της οικογενείας, ήταν η μητέρα του Λένιν (γεννηθείσα τον Φεβρουάριο του 1835). Η Γκρόσοπφ πέθανε αιφνιδίως, σε σχετικά νεαρή ηλικία, το 1838. Ο Ισραήλ Μπλάνκ ξαναπαντρεύτηκε σύντομα την… αδελφή της εκλιπούσης συζύγου του, Γεκατερίνα   Φον  Έσσεν  (ήταν χήρα και είχε κρατήσει το επώνυμο του πρώτου συζύγου της).

Ο Ισραήλ βγήκε στην σύνταξη το 1847 και αγόρασε ένα τεράστιο κτήμα στο Κοκούσκινο, της επαρχίας Καζάν (στην περιοχή των Τατάρων, το λεγόμενο «Ταταρστάν»), όπου έχτισε μια πολυτελέστατη βίλα και πήρε στην δούλεψή του 40 εργάτες. Δηλαδή ο Εβραίος παππούς  του Λένιν,  ήταν γαιοκτήμονας.  Κι όπως ήταν φυσικό, τα παιδιά του Ισραήλ μεγάλωσαν μέσα  σε  πλούσια  οικογένεια. Εν τω μεταξύ, ο παππούς έμεινε για δεύτερη φορά χήρος, το 1863, και πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, στις 17 Ιουλίου του 1870, κατά διαβολική σύμπτωση τον ίδιο χρόνο που ήρθε στον κόσμο ο εγγονός του, ο μετέπειτα Λένιν. Ο Ισραήλ παρέδωσε την σκυτάλη στον Βλαδίμηρο.

Συμπερασματικά, ο Λένιν ήταν… πολυεθνικής καταγωγής, εβραϊκής από την πλευρά της μητέρας του, με κάποιες… πινελιές γερμανικής και σουηδικής από την γιαγιά του και καλμουχικής (τουρκικής-μογγολικής) από την πλευρά του πατέρα του.

Όπως προαναφέραμε, όμως, για τους Εβραίους ήταν ένας καθαρός Εβραίος, εφόσον είχε Εβραία μητέρα. Επιπλέον, η κυριαρχία της εβραϊκής πλευράς του ήταν σίγουρη, αφού με την μητέρα του μεγάλωσε και απ’ αυτήν διαπαιδαγωγήθηκε, λόγω του ότι έχασε τον πατέρα του σε ηλικία μόλις 16 χρονών.

 Πάντως, σε κάθε περίπτωση, το βέβαιον είναι ότι στις φλέβες του πρώτου μπολσεβίκου κυβερνήτη της Ρωσίας δεν έτρεχε ούτε μία σταγόνα ρωσικού αίματος. Η μόνη σχέση που είχε με την μόνο κατ’ όνομα πατρίδα του, την Ρωσία, ήταν ότι έτυχε να γεννηθεί εκεί.



ΕΝΑ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ  ΑΡΘΡΟ  ΡΩΣΟΥ - ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ  ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ- ΑΝΑΛΥΤΗ  ΠΟΥ  ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΚΕ  ΣΤΑ  ΕΛΛΗΝΙΚΑ  ΚΑΙ  ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ  ΣΤΟ  "LIBERAL"  TΗΝ  ΤΡΙΤΗ  14.11.2017 

 Ο ιλιγγιώδης φόρος αίματος της Ρωσικής Επανάστασης
Του Yuri N. Maltsev*
Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin θα ήθελε να αγνοήσει την επέτειο των 100 ετών από την Επανάσταση των Μπολσεβίκων. Αναφέρεται ότι ο Putin είπε στους συμβούλους του ότι θα ήταν αχρείαστο να εορταστεί η επέτειος. Ξέρει καλά ότι δεν είναι κάτι για το οποίο μπορεί κανείς να είναι περήφανος.
Όλα ξεκίνησαν με την Επανάσταση του 1917
Η φρίκη του σοσιαλισμού του 20ου αιώνα - του Lenin, του Stalin, του Hitler, του Mussolini, του Mao και του Pol Pot - είναι γέννημα του 1917. Εβδομήντα χρόνια πριν, ο Marx και ο Engels προέβλεψαν ότι η ανατροπή της κυριαρχίας των αστών θα απαιτούσε βία και την “δικτατορία του προλεταριάτου… για να εκριζώσει τα εναπομείναντα καπιταλιστικά στοιχεία”. Ο Lenin διεξήγαγε αυτό το “ξερίζωμα” χρησιμοποιώντας αδιάκριτα τον τρόμο, όπως έκαναν και οι Ρώσοι σοσιαλιστές πριν από αυτών και όπως θα συνέχιζαν άλλοι να κάνουν και μετά το θάνατό του.
Ο εκλιπών Rudolf Rummel, ο δημογράφος των κρατικών μαζικών δολοφονιών, εκτίμησε τον φόρο αίματος του σοσιαλισμού του 20ου αιώνα στα περίπου 61 εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα στη Σοβιετική Ένωση, 78 εκατομμύρια στην Κίνα και περίπου 200 εκατομμύρια παγκοσμίως. Αυτοί οι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια κρατικώς οργανωμένων λιμών, κολλεκτιβοποίησης, πολιτιστικών επαναστάσεων, εκκαθαρίσεων, εκστρατειών εναντίον του εισοδήματος που “δεν έχει κερδηθεί”, και άλλων σατανικών πειραμάτων κοινωνικής μηχανικής.
Αυτός ο τρόμος δεν έχει αντίστοιχο στην ανθρώπινη ιστορία.
Το πραξικόπημα του Lenin στις 7 Νοεμβρίου του 1917, την ημέρα που οι δυνάμεις των Μπολσεβίκων ανέτρεψαν την προσωρινή κυβέρνηση του Kerensky, άνοιξε ένα νέο στάδιο στην ανθρώπινη ιστορία - ένα καθεστώς δημόσιας δουλείας. Ο κολλεκτιβιστικός οικονομικός σχεδιασμός οδήγησε σε εξαναγκασμό, βία και μαζικές δολοφονίες. Ο Marx και ο Engels είχαν ορίσει τον σοσιαλισμό ως την “κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας”. Το πιο θεμελιώδες συστατικό της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, η ιδιοκτησία του εαυτού, ήταν αυτό που καταργήθηκε πρώτο.
Ολική καταστροφή
Οι μεγαλύτεροι στόχοι των Marx ιστών υπήρξαν πάντα η οικογένεια, η θρησκεία και η κοινωνία των πολιτών - τα θεσμικά εμπόδια έναντι της επιβολής του πανίσχυρου κράτους. Με τους Μπολσεβίκους στην εξουσία, ο Lenin βάλθηκε να τα καταστρέψει.
Οι δολοφονίες παιδιών έγιναν κανόνας αφού ο Lenin διέταξε την εξόντωση του Τσάρου Νικολάου Β’, της γυναίκας του Αλεξάνδρας και των πέντε παιδιών τους. Εκατομμύρια οικογένειες συνελήφθησαν και υπέστησαν βίαιη μετεγκατάσταση σε απομακρυσμένες και έρημες περιοχές της Σιβηρίας και του Καζακστάν. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά πέθαναν από την πείνα ή την αρρώστια κατά το ταξίδι τους προς την εξορία και θάφτηκαν σε μαζικούς ανώνυμους τάφους.
Το 1935, ο Stalin εισήγαγε το Άρθρο 12 του Ποινικού Κώδικα της ΕΣΣΔ, το οποίο επέτρεπε τη θανατική καταδίκη ή τη φυλάκιση ως ενηλίκων παιδιών ηλικίας δώδεκα ετών και άνω. Αυτός ο “νόμος” είχε ως στόχο τα ορφανά των θυμάτων του καθεστώτος, με την πεποίθηση ότι ένα μήλο ποτέ δεν πέφτει μακρυά από την μηλιά. Πολλά από αυτά τα παιδιά, οι γονείς των οποίων είχαν φυλακιστεί ή εκτελεστεί, έγιναν γνωστά ως μπεζπριζόρνι, παιδιά του δρόμου. Τα παιδιά αυτά βρέθηκαν να ζουν σε γυμνά, βρώμικα κελιά σε άγρια γκούλαγκ δίπλα σε επικίνδυνους εγκληματίες, με αποτέλεσμα να κακοποιούνται και να βιάζονται από φύλακες και κοινούς εγκληματίες.
Η Σοβιετική Ένωση ήταν το πρώτο κράτος με ιδεολογικό και πρακτικό στόχο την εξάλειψη της θρησκείας ή, με άλλα λόγια, την φυσική εξόντωση των θρησκευόμενων ανθρώπων. Με το διάταγμα του Lenin της 20ης Ιανουαρίου 1918 ξεκίνησε η κρατικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας: καθεδρικοί και απλοί ναοί, εκκλησιαστικές γαίες και όλα τα κτήρια που ανήκαν σε εκκλησίες λεηλατήθηκαν, και τα τιμαλφή (χρυσός, ασήμι, πλατίνα, πίνακες, εικόνες, ιστορικά κειμήλια) είτε εκλάπησαν από κομμουνιστές αθέους, είτε πωλήθηκαν στη Δύση μέσω κρατικών πρακτόρων, συμπαθούντων τον κομμουνισμό και συνοδοιπόρων όπως ο (ιουδαίος  βέβαια)  Αμερικανός μεγαλοεπιχειρηματίας Armand Hammer, ο οποίος συναντήθηκε με τον Lenin το 1921.
Η θρησκευτική πίστη συχνά σήμαινε την θανατική καταδίκη. Στόχος ήταν το απόλυτο κρατικό μονοπώλιο επί της σκέψης μέσω μια κοσμικής θρησκείας, του σοσιαλισμού. Σχεδόν το σύνολο του κλήρου καθώς και εκατομμύρια πιστών όλων των (παραδοσιακών) θρησκειών εκτελέστηκαν ή εστάλησαν σε στρατόπεδα εργασίας. Οι εκκλησιαστικές σχολές έκλεισαν και οι θρησκευτικές εκδόσεις απαγορεύθηκαν.
Ο Marx ισμός-λενινισμός παρουσιαζόταν με την αξίωση του “επιστημονικού σοσιαλισμού”, της καθολικής εξήγησης της φύσης, της ζωής και της κοινωνίας. Η απόκλιση όμως από αυτή την ιδεολογία, και ιδίως η παραδοσιακή “αστική” επιστήμη, τιμωρούταν με θάνατο. Το εύρος των διώξεων εναντίον των επιστημόνων ισοδυναμούσε με μια πραγματική γενοκτονία.
Μια πλήρης αποτυχία
Μετά από εβδομήντα τέσσερα χρόνια καταστροφής και εξαθλίωσης, η μπολσεβικική επανάσταση απέτυχε. Η μεγαλύτερη χώρα στη Γη, με άφθονους φυσικούς πόρους κάθε είδους, δεν μπορούσε να καλύψει τις βασικές ανάγκες του πληθυσμού της. Το σύστημα δεν διέθετε κάποιο μέσο ορθολογικής κατανομής των πόρων καθώς δεν υφίσταντο ιδιοκτησιακά δικαιώματα και οι θεσμοί της αγοράς που βασίζονται σε αυτά.
Από τη δική μου ζωή στη Σοβιετική Ένωση, που τερματίστηκε τον ίδιο χρόνο που ο Vladimir Putin ανέφερε την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου στους προϊσταμένους του στην ΚαΓκεΜπέ, μπορώ να επιβεβαιώσω την αλήθεια του ισχυρισμού του Αυστριακού οικονομολόγου Ludwig von Mises ότι ο σοσιαλισμός ισοδυναμεί με μια “επανάσταση εναντίον της οικονομικής επιστήμης”.
Παρ’ όλα αυτά, ο σοσιαλισμός ακόμη μετρά συμπαθούντες στη Δύση. Πολλοί Αμερικανοί πιστεύουν ότι ο σοσιαλισμός είναι καλός, ενώ ο κομμουνισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός (ο εθνικοσοσιαλισμός) είναι βίαιοι και αντιδημοκρατικοί. Μια έρευνα κοινής γνώμης που δημοσιεύθηκε πέρσι, επιβεβαίωσε αυτή τη γενική εικόνα: το 43% των ερωτώμενων ηλικίας κάτω των 30 ετών βλέπουν με συμπάθεια τον σοσιαλισμό - μόλις το 32% βλέπει με συμπάθεια τον καπιταλισμό. Πρόκειται για μια ηχηρή προειδοποίηση. Η αντικαπιταλιστική νοοτροπία επέφερε δεινά και μαζικές δολοφονίες σε όλες τις σοσιαλιστικές χώρες και έχει επιδεινώσει τις συνθήκες και την ποιότητα ζωής στις μεικτές οικονομίες.
Η Σοβιετική ένωση δεν υπάρχει πια, όπως και τα τεράστια αγάλματα του Marx και του Lenin που βρίσκονταν παντού στην Ανατολή, αλλά οι ιδέες έχουν συνέπειες, και κανένα άλλο σώμα ιδεών δεν προσέλκυσε περισσότερους ακολούθους από τον μαρξισμό-λενινισμό. Ένα ρωσικό ρητό λέει πως “το μόνο μάθημα της Ιστορίας, είναι ότι δεν μας μαθαίνει τίποτε”. Για υπερβολικά πολλούς ανθρώπους, αυτό είναι επίκαιρο όσο ποτέ.
Αναδημοσίευση από το The Daily Caller
--
Ο καθηγητής Yuri Maltsev έκανε προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και κατέχει διδακτορικό τίτλο στα Οικονομικά της Εργασίας από το Ινστιτούτο Έρευνας της Εργασίας με έδρα τη Μόσχα. Πριν αποστατήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1989, υπήρξε μέλος μιας ομάδας έμπειρων Σοβιετικών οικονομολόγων που επεξεργαζόταν το πακέτο μεταρρυθμίσεων της περεστρόικα του Προέδρου Γκορμπατσόφ.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 2 Νοεμβρίου 2017 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του Foundation for Economic Education και τη συνεργασία του ΚΕΦΙΜ “Μάρκος Δραγούμης.
 

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ