Γιατί σβήνουν από το δόγμα του Στρατού ότι κύρια αποστολή του είναι να εξασφαλίζει την άμυνα της χώρας;
ΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ
Η περίφημη «αναδιοργάνωση», «εκσυγχρονισμός» , «αναδιάταξη» ή όπως αλλιώς ονόμασε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο ΥΕΘΑ της Νίκος Δένδιας τη «μεταρρύθμιση» του στο στράτευμα ήταν ύποπτη από την ανακοίνωση της. Έγινε ακόμη πιο ύποπτη με την εμμονή που την υποστήριξη η κυβέρνηση και ο κ.Δένδιας ,παρά τις καθολικές αντιδράσεις στο στράτευμα. Είχαμε επισημάνει από πολύ νωρίς ότι η «μεταρρύθμιση» εκτός όλων των άλλων μετέτρεπε το στράτευμα από έναν εθνικό στρατό που έχει να αντιμετωπίσει πρωτίστως την υπαρκτή τουρκική απειλή σ’ ένα απλό γρανάζι της νατοϊκής , της ευρωπαϊκής ή οποιασδήποτε «συμμαχικής» στρατιωτικής μηχανής. Οι εξελίξεις που προέκυψαν μετά από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν έκαναν αυτή την άποψη να μοιάζει λιγότερο καχύποπτη. Τώρα έρχεται η αποκάλυψη των αλλαγών που προωθούνται στον Στρατιωτικό Κανονισμό του Στρατού Ξηράς για να επιβεβαιώσουν ότι όλα αλλάζουν στο στράτευμα και αν αυτές οι αλλαγές θα βγουν σε καλό για τη χώρα θα κριθεί ,μάλλον σύντομα.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του militaire.gr οι αλλαγές που γίνονται στην περιγραφή της νέας αποστολής του Στρατού Ξηράς ,δείχνουν ότι το δόγμα της χώρας δεν καθορίζεται πλέον ως αμιγώς αμυντικό.
Στο προσχέδιο των αλλαγών αυτό γίνεται κατανοητό από τον τίτλο ακόμη.
Από το «Αποστολή και Χαρακτήρας Σύνθεση και Οργάνωση του Στρατού Ξηράς», έχει σβηστεί ο χαρακτήρας.
Όμως πιο σημαντική είναι η διαγραφή της πρώτης παραγράφου η οποία περιέγραφε ότι η αποστολή του Στρατου είναι να εξασφαλίζει την άμυνα της χώρας να υπερασπίζει την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας.
Γιατί;
Στο ίδιο προσχέδιο αλλαγών γίνονται και διάφορες άλλες επισημάνσεις για αλλαγές που έφερε ο περιβόητος νόμος Δένδια. Αλλαγές στις κατηγορίες του στρατιωτικού προσωπικού, στους νέους βαθμούς και ειδική επισήμανση γίνεται στις νέες απαγορεύσεις που θεσπίστηκαν για το στρατιωτικό προσωπικό.
Θα υπάρξουν πολλοί καλοπροαίρετοι και άλλοι που ανήκουν στην γνωστή κατηγορία των «Ράμπο του καναπέ», που θα αναρωτηθούν γιατί θα ήταν λάθος να αλλάξει σ’ αυτές τις συγκυρίες το δόγμα και από αμιγώς αμυντικό να γίνει κάτι άλλο. Κάτι που θα υπονοεί έστω ότι ο ελληνικός στρατός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σε επιθετικούς σχεδιασμούς.
Πρώτον: η αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων προκύπτει από το Σύνταγμα της χώρας. Μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να το έχει μετατρέψει σε κουρελόχαρτο περιφρονώντας το συστηματικά αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να δεχτούμε ότι αυτός είναι ο κανόνας.
Δεύτερον: έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ακούσαμε την κυβέρνηση να μιλά για τον πραγματικό στρατιωτικό κίνδυνο που έχει να αντιμετωπίσει η χώρα και προέρχεται από την Τουρκία. Αντιθέτως όλοι μας έχουμε διαπιστώσει πόσο πρόθυμη είναι η κυβέρνηση να κηρύττει πολέμους σε χώρες με τις οποίες δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα, όπως η Ρωσία. Πρόσφατα μάλιστα ο ίδιος ο Α/ΓΕΕΘΑ Δημήτρης Χούπης με συνέντευξη του στην γερμανική εφημερίδα Bild, μας πληροφόρησε ότι στην πρόσφατη ιστορία μας η Ρωσία ήταν πάντα εχθρική στα εθνικά μας συμφέροντα!
Εξίσου πρόθυμη να είναι στην πρώτη γραμμή του πολέμου εμφανίστηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και στον πόλεμο με το Ιράν, στο οποίο παρεπιπτόντως χρωστάμε και 600 εκατομμύρια από την περίοδο των μνημονίων, όταν ήταν η μόνη χώρα που μας προμήθευε πετρέλαιο με πίστωση.
Τρίτον: το «δέσιμο» της κυβέρνησης Μητσοτάκη με την κυβέρνηση Νετανιάχου σε συνδυασμό με την αντιπαλότητα που έχουν Τουρκία και Ισραήλ, δημιουργεί καχύποπτες σκέψεις για πιθανή εργαλειοποίηση μας από το Ισραήλ. Το οποίο παρά την προαναφερόμενη αντιπαλότητα, πάντα «τα βρίσκει» με την Τουρκία στις «μοιρασιές». Τελευταίο παράδειγμα η Συρία.
Πολύ καχυποψία θα παρατηρήσουν κάποιοι και ίσως να έχουν δίκιο. Δυστυχώς όμως ,κάθε φορά που ομολογήσαμε την καχυποψία μας, δυστυχώς αυτή επιβεβαιώθηκε. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η εκτίμηση ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι ικανή να παρέχει αντιαεροπορική προστασία ακόμη και στην Τουρκία . Η εκτίμηση δυστυχώς επιβεβαιώθηκε. Όπως έχει ήδη επιβεβαιωθεί με δηλώσεις και του Κύπριου προέδρου αλλά και του Έλληνα ΥΕΘΑ, ότι μόλις ο πόλεμος στο Ιράν τελειώσει, οι ελληνικές δυνάμεις θα αποσυρθούν από την Κύπρο.
Συνεπώς οι προτεινόμενες αλλαγές στο στρατιωτικό κανονισμό του Στρατού Ξηράς είναι απολύτως λογικό να προκαλούν σκεπτικισμό για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης.
ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ
Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ (ΑΙ bots) κάνει τρομακτικές προβλέψεις στο πως και πότε θα γίνει κυρίαρχος του ανθρώπινου είδους το 2047
ΑΡΘΡΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026
ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ
Η Ανθρωπότητα δεν έχει άλλη επιλογή από το να ξεκινήσει το ταξίδι στο διάστημα και να βρει άλλους κόσμους, που να μπορούν να την φιλοξενήσουν.
Στα πλαίσια αυτά θα κατασκευαστεί το Chrysalis το οποίο δεν είναι απλώς ένα διαστημόπλοιο αλλά θα είναι μία τεράστια περιστρεφόμενη πόλη.
Ένας τεχνητός κόσμος που θα φιλοξενούσε περίπου 2.400 ανθρώπους, οι οποίοι δεν θα έβλεπαν ποτέ τον προορισμό τους που είναι το διπλανό μας ηλιακό σύστημα του Αλφα του Κενταύρου (απέχει από το δκό μας… μόλις 4 και κάτι έτη φωτός).
Εκεί θα έφταναν οι απόγονοί τους, έπειτα από 16 γενιές!
Το Chrysalis είναι μια βραβευμένη ιδέα για ένα κολοσσιαίο διαστρικό «σκάφος γενεών» (generation ship) και το σχέδιό του κέρδισε την πρώτη θέση στον διεθνή διαγωνισμό Project Hyperion Design Competition το 2025, ο οποίος προκάλεσε ομάδες μηχανικών και επιστημόνων να οραματιστούν ένα εφικτό μέσο για ταξίδια που διαρκούν αιώνες.
Επί της ουσίας απαντήθηκε ένα ερώτημα που μέχρι πρόσφατα ανήκε αποκλειστικά στη σφαίρα της φανταστικής λογοτεχνίας:
Πώς θα μπορούσε να επιβιώσει ένα πλήρωμα ανθρώπων για τέσσερις αιώνες στο Διάστημα, χωρίς καμία δυνατότητα ανεφοδιασμού ή επιστροφής;
Το μέγεθος θα είναι εξωπραγματικό. Για να δημιουργηθεί τεχνητή βαρύτητα μέσω περιστροφής, το σκάφος πρέπει να έχει τεράστια ακτίνα.
Αν η περιστροφή είναι πολύ γρήγορη, προκαλεί ναυτία και αποπροσανατολισμό. Αν είναι πολύ αργή, δεν παράγει επαρκή φυγόκεντρο δύναμη.
Οι μελέτες κατέληξαν σε μια κατασκευή 58 χιλιομέτρων με ομόκεντρους κυλίνδρους που περιστρέφονται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τα εξωτερικά στρώματα θα παρήγαγαν βαρύτητα ίση με το 90% της γήινης, ενώ οι εσωτερικές δομές θα εξισορροπούσαν τις μηχανικές τάσεις.
Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά είναι πως η καλλιτεχνική απεικόνιση του μελλοντικού διαστημόπλοιου θυμίζει πάρα πολύ τα σκάφη που χρησιμοποιούσαν οι Ατρείδες και οι Χαρκόνεν στο διάσημο λογοτεχνικό και κινηματογραφικό έργο «Dune»!
Περιλαμβάνει επίσης δάση, φάρμες, 3D-εκτυπωμένα σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία, λειτουργώντας ουσιαστικά ως μια κανονική ανθρώπινη πόλη που θα προσομοιώνει το περιβάλλον ενός πλανήτη!
Θα είναι μια “δεύτερη Γη” ενώ τα τεχνητά δάση και οι γεωργικές ζώνες θα ανακυκλώνουν το οξυγόνο και θα παράγουν τροφή.
Το εξωτερικό κέλυφος θα είναι κατασκευασμένο από υλικά που θωρακίζουν το πλήρωμα από την κοσμική ακτινοβολία και τις συγκρούσεις με μικρομετεωρίτες κατά τη διάρκεια των 400 ετών του ταξιδιού.
Ο πληθυσμός θα είναι 2.400 άτομα διότι , αυτός είναι ο αριθμός που θεωρείται ο ελάχιστος απαραίτητος για τη διατήρηση της γενετικής ποικιλομορφίας και της κοινωνικής σταθερότητας για αιώνες.
Τα σπίτια θα είναι όπως προαναφέραμε 3D-εκτυπωμένα από τοπικά υλικά (εντός του σκάφους) για να μπορούν να επισκευάζονται ή να ανακατασκευάζονται εύκολα από τις μελλοντικές γενιές.
Καμία σημερινή διαστημική εγκατάσταση δεν θα μπορούσε να συναρμολογήσει ένα τέτοιο μέγεθος.
Καμία υπάρχουσα τεχνολογία εκτόξευσης δεν θα μπορούσε να μεταφέρει τα υλικά από τη Γη.
Το σχέδιο προβλέπει συναρμολόγηση σε ένα από τα λεγόμενα σημεία Λαγκράνζ, περιοχές βαρυτικής ισορροπίας στο σύστημα Γης-Ήλιου, όπου η κατανάλωση ενέργειας για τη διατήρηση θέσης είναι ελάχιστη.
Η πρόωση του Chrysalis θα βασίζεται σε αντιδραστήρα πυρηνικής σύντηξης με καύσιμο ήλιο-3 και δευτέριο.
Ένα έτος επιτάχυνσης, 400 χρόνια πλεύσης και ένα ακόμη έτος επιβράδυνσης.
Στα χαρτιά, το σενάριο είναι μαθηματικά συνεπές. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν υπάρχει ακόμη λειτουργικός αντιδραστήρας σύντηξης κατάλληλος για διαστημική χρήση.
Τα προβλήματα είναι πολλαπλά: θερμική διαχείριση στο κενό, ακτινοβολία, φθορά υλικών επί αιώνες, δυνατότητα συντήρησης ενός συστήματος που θα παραμένει επικίνδυνο για το ίδιο του το πλήρωμα.
Ακόμη και η θωράκιση έναντι κοσμικής ακτινοβολίας απαιτεί υλικά και πάχη που σήμερα δεν μπορούν να μεταφερθούν ή να παραχθούν σε τροχιά.
Το ίδιο ισχύει και για το οικολογικό σύστημα. Αν και στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό επιτυγχάνεται ανακύκλωση νερού που προσεγγίζει το 98%, καμία εγκατάσταση δεν έχει λειτουργήσει ως πλήρως κλειστό οικοσύστημα για αιώνες.
Το πείραμα Biosphere 2 τη δεκαετία του 1990 έδειξε πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί η ατμοσφαιρική ισορροπία ακόμη και για λίγα χρόνια.
Το Chrysalis υποθέτει πλήρη βιολογική αυτάρκεια: καλλιέργειες, ανακύκλωση αέρα, διαχείριση αποβλήτων, κυκλική χρήση κάθε μορίου νερού. Όμως η υπόθεση δεν έχει δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες.
Ακόμη πιο σύνθετο από τα τεχνικά ζητήματα είναι το κοινωνικό πείραμα. Πώς διατηρείς σταθερότητα, γνώση και πολιτισμό για 400 χρόνια σε ένα κλειστό μεταλλικό περιβάλλον;
Οι σχεδιαστές πρότειναν κοινοτική ανατροφή παιδιών αντί της κλασικής πυρηνικής οικογένειας, εθελοντικό έλεγχο γεννήσεων, συστήματα διατήρησης γνώσης και τεχνητή νοημοσύνη που θα υποστηρίζει τη λήψη αποφάσεων.
Τα πρότυπα επιλογής πληρώματος βασίζονται σε εμπειρίες από αποστολές σε υποβρύχια και σε σταθμούς της Ανταρκτικής – περιβάλλοντα όμως που διαρκούν μήνες, όχι ζωές ολόκληρες.
Καμία κοινωνία στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει υπάρξει πλήρως αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για δεκαέξι συνεχόμενες γενιές.
Το Chrysalis πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της “κοινωνικής παρακμής”.
Πώς θα πειστούν οι άνθρωποι της 5ης γενιάς, που δεν είδαν ποτέ τη Γη ούτε θα δουν ποτέ τον Άλφα του Κενταύρου, να συνεχίσουν να συντηρούν το σκάφος;
Το σκάφος θα λειτουργεί ως ένα ζωντανό πανεπιστήμιο όπου η τεχνική γνώση είναι ο υπέρτατος νόμος επιβίωσης.
Το Chrysalis δεν αποτελεί άμεσο πρόγραμμα υλοποίησης. Είναι περισσότερο ένας κατάλογος αγνώστων. Καταγράφει με ακρίβεια τι δεν γνωρίζουμε ακόμη: από τη διαστημική σύντηξη μέχρι την ψυχολογία της διαγενειακής απομόνωσης.
Ωστόσο, το ίδιο το γεγονός ότι μια τέτοια μελέτη αντιμετωπίζεται με επιστημονικούς όρους και όχι ως καθαρή φαντασία, δείχνει μια μετατόπιση.
Η ανθρωπότητα, για πρώτη φορά, εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από τον πλανήτη στον οποίο δημιουργήθηκε.
Είναι γεγονός ότι από τη στιγμή που έχει φτάσει η Ανθρωπότητα στο επίπεδο που είναι σήμερα δεν έχει άλλη επιλογή, πρέπει να προχωρήσει παραπέρα και εννοούμε «πολύ παραπέρα».
Το Διάστημα είναι εκ των ουκ άνευ καθώς εκεί βρίσκονται άπειρες νέες πρώτες ύλες που τις χρειάζεται η Ανθρωπότητα, όχι μόνο για την εξέλιξή της αλλά και για άνοδο του βιοτικού της επιπέδου.
Η παγκόσμια ακρίβεια σχεδόν στα πάντα οφείλεται στο γεγονός ότι ο πλανήτης έχει καθημερινά περισσότερους κατοίκους για τις ίδιες πρώτες ύλες, τόσο απλά…
Καμία υπάρχουσα τεχνολογία εκτόξευσης δεν θα μπορούσε να μεταφέρει τα υλικά από τη Γη.
Το σχέδιο προβλέπει συναρμολόγηση σε ένα από τα λεγόμενα σημεία Λαγκράνζ, περιοχές βαρυτικής ισορροπίας στο σύστημα Γης-Ήλιου, όπου η κατανάλωση ενέργειας για τη διατήρηση θέσης είναι ελάχιστη.
Η πρόωση του Chrysalis θα βασίζεται σε αντιδραστήρα πυρηνικής σύντηξης με καύσιμο ήλιο-3 και δευτέριο.
Ένα έτος επιτάχυνσης, 400 χρόνια πλεύσης και ένα ακόμη έτος επιβράδυνσης.
Στα χαρτιά, το σενάριο είναι μαθηματικά συνεπές. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν υπάρχει ακόμη λειτουργικός αντιδραστήρας σύντηξης κατάλληλος για διαστημική χρήση.
Τα προβλήματα είναι πολλαπλά: θερμική διαχείριση στο κενό, ακτινοβολία, φθορά υλικών επί αιώνες, δυνατότητα συντήρησης ενός συστήματος που θα παραμένει επικίνδυνο για το ίδιο του το πλήρωμα.
Ακόμη και η θωράκιση έναντι κοσμικής ακτινοβολίας απαιτεί υλικά και πάχη που σήμερα δεν μπορούν να μεταφερθούν ή να παραχθούν σε τροχιά.
Το ίδιο ισχύει και για το οικολογικό σύστημα. Αν και στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό επιτυγχάνεται ανακύκλωση νερού που προσεγγίζει το 98%, καμία εγκατάσταση δεν έχει λειτουργήσει ως πλήρως κλειστό οικοσύστημα για αιώνες.
Το πείραμα Biosphere 2 τη δεκαετία του 1990 έδειξε πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί η ατμοσφαιρική ισορροπία ακόμη και για λίγα χρόνια.
Το Chrysalis υποθέτει πλήρη βιολογική αυτάρκεια: καλλιέργειες, ανακύκλωση αέρα, διαχείριση αποβλήτων, κυκλική χρήση κάθε μορίου νερού. Όμως η υπόθεση δεν έχει δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες.
Ακόμη πιο σύνθετο από τα τεχνικά ζητήματα είναι το κοινωνικό πείραμα. Πώς διατηρείς σταθερότητα, γνώση και πολιτισμό για 400 χρόνια σε ένα κλειστό μεταλλικό περιβάλλον;
Οι σχεδιαστές πρότειναν κοινοτική ανατροφή παιδιών αντί της κλασικής πυρηνικής οικογένειας, εθελοντικό έλεγχο γεννήσεων, συστήματα διατήρησης γνώσης και τεχνητή νοημοσύνη που θα υποστηρίζει τη λήψη αποφάσεων.
Τα πρότυπα επιλογής πληρώματος βασίζονται σε εμπειρίες από αποστολές σε υποβρύχια και σε σταθμούς της Ανταρκτικής – περιβάλλοντα όμως που διαρκούν μήνες, όχι ζωές ολόκληρες.
Καμία κοινωνία στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει υπάρξει πλήρως αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για δεκαέξι συνεχόμενες γενιές.
Το Chrysalis πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της “κοινωνικής παρακμής”.
Πώς θα πειστούν οι άνθρωποι της 5ης γενιάς, που δεν είδαν ποτέ τη Γη ούτε θα δουν ποτέ τον Άλφα του Κενταύρου, να συνεχίσουν να συντηρούν το σκάφος;
Το σκάφος θα λειτουργεί ως ένα ζωντανό πανεπιστήμιο όπου η τεχνική γνώση είναι ο υπέρτατος νόμος επιβίωσης.
Το Chrysalis δεν αποτελεί άμεσο πρόγραμμα υλοποίησης. Είναι περισσότερο ένας κατάλογος αγνώστων. Καταγράφει με ακρίβεια τι δεν γνωρίζουμε ακόμη: από τη διαστημική σύντηξη μέχρι την ψυχολογία της διαγενειακής απομόνωσης.
Ωστόσο, το ίδιο το γεγονός ότι μια τέτοια μελέτη αντιμετωπίζεται με επιστημονικούς όρους και όχι ως καθαρή φαντασία, δείχνει μια μετατόπιση.
Η ανθρωπότητα, για πρώτη φορά, εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από τον πλανήτη στον οποίο δημιουργήθηκε.
Είναι γεγονός ότι από τη στιγμή που έχει φτάσει η Ανθρωπότητα στο επίπεδο που είναι σήμερα δεν έχει άλλη επιλογή, πρέπει να προχωρήσει παραπέρα και εννοούμε «πολύ παραπέρα».
Το Διάστημα είναι εκ των ουκ άνευ καθώς εκεί βρίσκονται άπειρες νέες πρώτες ύλες που τις χρειάζεται η Ανθρωπότητα, όχι μόνο για την εξέλιξή της αλλά και για άνοδο του βιοτικού της επιπέδου.
Η παγκόσμια ακρίβεια σχεδόν στα πάντα οφείλεται στο γεγονός ότι ο πλανήτης έχει καθημερινά περισσότερους κατοίκους για τις ίδιες πρώτες ύλες, τόσο απλά…
ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ